Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
In het land waar mensen wonen
Memorabilia & Feitelijkheden in Proza
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


'n Klokske tikt zijn tikken luid zolang 'n klokske tikken kan. 'n Schrijverke schrijft zijn woorden op zolang 'n schrijverke schrijven kan.



Mijn Profiel

inemaartje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Een geruste nachtgedachte
15 februari 2020 17:56

O, die oude zondag
18 november 2018 22:57

Herinnering aan een kersttekst...
18 oktober 2018 01:46

Voor wie het graag wil weten
18 oktober 2018 01:23

We halen elkaar toch in
31 augustus 2018 18:52




Fotoboeken


Er is ook de Tour de France voor ons (13)
_
Naar Moeke Mooren in Appeltern (39)
_

Het dameskransje met later een heer (16)
_
'n Gewone woensdagmiddag, heel ongewoon (21)
_

Bijna niet zichtbaar en toch: de regenboog (6)
_
Heel apart bezoek vandaag (18)
_



Weblog Vrienden


Boddeke
Van: boddevin

Mijmeringen
Van: Ofsen

Natuur
Van: jeanneke1

Sibilla atalanta
Van: sibilla68

Zoek de zon op
Van: mariekevannimwegen

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Websitestory
Van: Koffiekaatje

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy

Regendruppelzegendruppel
Van: Marinka49

Annemoon anne
Van: moontje




Gastenboek berichten

Jesse come home
09 januari 2016 22:23
_
Hoi lieve Ine, wat schetst mijn verbazing... zag ik net bij Paul de stoute leeuw een talentvolle jongen uit Vught, genaamd Flemming, met een prachtig lied "Digital Age"..erop gegoocheld en de naam: Viguurs deed me eens goed naar hem kijken, hij zou toch niet een zoon van A en A zijn? En jahoor! Wat lijkt hij veel op jou! Sinds kort ben ik "ook digitaal bezig", ik heb mijn geëmailleerd adres bij de video "Digital Age" gezet op dit blog, mocht je het leuk vinden om bij te kletsen, groetjes en veel liefs, Jessica in Utrecht.

Jeanneke 1
27 maart 2015 22:59
_
Ine al vast van harte gefeliciteerd en een mooie dag gewenst, lieve groet Jeanne

Moni
16 november 2013 14:18
_
Ben ik nu lid ? ik hoop het nou ik hoor het wel van jou kussie liefs




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door daan56 om 23:15
_
Daan56 Online

Door Keesvi om 22:46
_
Keesvi Online

Door Keesvi om 22:24
_
Keesvi Online

Door Rob1949 om 22:18
_
Rob1949 Online

Door xxmokum om 22:17
_
Xxmokum Online

Door Conny48 om 22:00
_
Conny48 Online

Door anna1951 om 21:57
_
Anna1951 Online

Door dirkvuijk om 21:57
_
Dirkvuijk Online





_

Andere artikelen



We halen elkaar toch in


Mijn moeder met haar jongste zoon, de zesde van de rij.

Ik merk het steeds vaker: ik ben zorgmoe. Of het fenomeen een medische naam heeft, weet ik niet, maar dat de zorgmoeheid bestaat, weet ik van mezelf en van de herinneringen uit mijn verleden.


Ik herinner me hoe mijn moeder in haar late jaren de onrust zelf was als er iets te gebeuren stond, bijvoorbeeld een bezoek, een verjaardag of een nog groter feest. Dan sliep ze slecht en was ze kummelig. Ik begreep dat nooit. Mijn ouders waren veertigers toen ik geboren werd, dus in mijn beleving waren ze al oude mensen toen ik een tiener was. En toen ik uitvloog, waren ze bejaard en trokken ze van Drees. De meeste mensen uit die tijd hadden tijdens hun leven veel aan onzekerheid doorstaan.

Vooral mijn moeder, die door de de oorlog een angstig wezen was geworden, leed op oudere leeftijd aan de ongewisheid van de vele grote en kleine dingen in het dagelijkse bestaan. Haar kroost was prachtig uitgevlogen en gesetteld, de oude dag was een weldaad, vader en moeder woonden in een heerlijk huis. En toch. De innerlijke onrust beheerste haar bij de minste verandering in de dagorde, een verschijnsel waar ik helemaal niets van begreep. Toen nog niet.

Nu, vooral na de twee moeizame jaren vol onverhoedse zorg voor mijn naaste mens, merk ik aan den lijve hoe belangrijk een dagorde is als je ouder wordt. Ik zie telkens weer vrolijk en blij uit naar een leuke, mooie gebeurtenis en betrap me erop hoezeer tegelijkertijd de onrust in me opstaat en in zijn greep houdt. Mijn nachten zijn dan lang en mijn dagen zijn dan kort. Ik leef omgekeerd. En als het feest, of het blije moment, plaatsvindt, loop ik op mijn wenkbrauwen. Afgebrand. Belachelijk gewoon.

Mijn moeder had het, de moeder van Boddevin had het, en ik begin eraan te lijden, ik heb het dus ook: die ene, rare onrust van de oude dag. Vannacht overpeinsde ik het fenomeen weer eens en probeerde voor de zoveelste keer te achterhalen welk mysterie eraan vastzit. Denkelijk dit:
Ik ben zorgenmoe, zorgmoe, moe van alle zorgen. Je leven stond er bol van, en je laatste periode moet er vrij van zijn. Dat is de voorwaarde van het ouder worden als je gerust nóg ouder wilt worden: er mogen geen zorgen meer zijn. Ik noem het 'de oogst genieten', de oogst van alle geploeter in de tijd toen je alles nog aankon. De tijd van zorgen en van werken is voorbij, als het goed is, treedt de rust in. Je hebt nu de vrijheid, je hebt nu de ruimte om datgene te doen waar je al heel lang van droomde. En je doet het. Met liefde. Met inzet. Er is volop perspectief.

Maar je hebt niet gerekend op een verminderd incasseringsvermogen, niet op de geringere daadkracht, niet op de moeheid van al die lange jaren die je hebt doorleefd en die je lijf beheerst. Je moet je, opnieuw, instellen op wie je nú bent en op wat je nog kunt of niet meer kunt. Een mens kan nog heel lang kwiek zijn, maar niemand ontkomt aan het strikte karakter van de oude dag.

Maar ach, wat geeft het? Als ik slaap door de nachten en wandel door mijn dagen, ben ik de rijkste mens op aarde. Maar die verdomde erfenis van de herinnering en de plaag van die moeheid van het leven gaan onverkort met me mee. Ik zag het aan de moeders die ik noemde en begreep het toen niet. Nu des te beter. Dat begrip is de kracht van de generatiekloof. We halen elkaar tóch in al hadden we ook dát nooit verwacht.

Ine Verhoeven, 9 september 2011



Ik met mijn enige zoon in 1963.


Moeder B. met haar tweede zoon in 1995




Geplaatst op 31 augustus 2018 18:52 en 1421 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Marianne.1  
31 aug 2018 21:45
Navoelbaar..

Ofsen  
01 sep 2018 12:31
Mijn moeder was een van de langzaamste vrouwen die ik ooit in mijn leven ben tegen gekomen. alles rustig. ik denk dat het kwam door de trauma's van de Jappenkampen. waarom zou je je haasten sprak uit haar hele lichaam. later werd ze een kluizenaar en was er helemaal geen haast meer, alleen de sigaret. op je wenkbrauwen lopen is inherent aan de leeftijd. hebben wij ook. pas nog gratis ticket postcodeloterij Artis. 4 uur daar verbleven. je kon ons opvegen. omdat wij op deze leeftijd alle tijd van de wereld hebben, is ons tempo ook gedaald en komt het niet vandaag dan morgen en we leven daar wel bij. waar we allebei steeds meer last van hebben is geweld films of nieuws met een en al treurnis. ik denk dat het ook aan de leeftijd ligt. wat een schitterende foto met je zoon, wat was je een mooie jonge vrouw. heerlijk die Kever op de achtergrond. wens je een mooi weekend.
_





_
Inemaartje  
01 sep 2018 13:46
Veel dank René, voor je ontroerende antwoord.
Goede herinering aan je moeders aard ondanks de voorgeschiedenis.
Ja, klopt, geweld kan ik ook niet meer verdragen, ik ontwijk het ernaar te kijken. Ook films zet ik meteen af als er geweld in voorkomt. Kan er niet tegen. Het is om letterlijk ziek van te worden.
Veel dank ook voor het foto-compliment.
En ja, die auto's van destijds hè.
De kever van de trotse buurman links. (1963)

Ofsen  
01 sep 2018 14:16
Ine. in Nijmegen jaren 50 Koolemans Beynenstraat hoek van Santstraat stonden 2 wagens, 1 van de groenteboer en 1 kever van een vertegenwoordiger van zeep en huishoudelijke artikelen. goed weekend.
_





_
Levendwater  
01 sep 2018 15:24
Ik ben zorgenmoe, zorgmoe, moe van alle zorgen. Weet u dat de mens de zorgen niet kunnen dragen? Je kunt je zorgen op een andere pad kwijt. Heb een gezegend weekend

Jeanneke1  
03 sep 2018 16:30
Ik kan het alleen maar beamen Ine, ondervind het ook en ook ik begreep mijn moeder niet ...nu wel.....gr.Jeanne
_





_
Sibilla68  
13 sep 2018 14:41
Zorgenmoe, je zou het misschien niet van me zeggen, maar soms ben ik dat wel. merk ook dat de ouderdom me in haar greep heeft. Daar wordt ik steeds vaker mee geconfronteerd als ik weer eens 'sociaal' wil zijn. Want ik kan immers nog van alles, veel meer dan menigeen van mijn leeftijd. En waarom zou ik die gave, die kracht niet gebruiken ten bate van anderen? Maar dan kom ik mezelf vaak toch weer tegen: niet alleen het lijf protesteert, ook soms het hoofd.
je kent mijn moeder redelijk, Ine. Ook ik heb veel van haar en begrijp haar steeds beter. Ja, de tijd haalt ons in, hoe dan ook.

Marinka49  
05 feb 2021 13:12
Naarmate we ouder worden gaan we steeds meer herkennen en ervaren wat het leven inhoudt, tenminste wanneer ik naar mijzelf kijk en ja daar horen ook de ongemakken bij van ergens tegen opzien, wat later 100 % meegevallen is, ook het moe worden van iets wat nog te gebeuren staat en af en toe dan ben ik het zorgen meer dan moe en ga even heerlijk naar een park van Roompot toe om er een midweek of week te genieten in m'n eentje? Neen dat niet helemaal, onze Hond gaat mee, die zorgt voor beweging, dat doe ik dan wel met de rollator erbij omdat onze Hond zo sterk is dat ik het voor mijn rug niet kan opvangen, wanneer hij een ruk geeft bij het plots stilstaan,...met de app van de hersenstichting loop ik dan een Ommetje, dat is nog leuk om te doen want je verdient er nog punten en van tijd tot medailles mee. Waar kan een vrouw van 71 jaar nog blij van worden!
_





_
Inemaartje  
05 feb 2021 18:55
Dat is waar, Marinka, en wat fijn jou weer te zien. Het leven zelf leert ons de lessen die we nodig hebben en ja, jij was de kracht van jullie familiekring. Je zult heel veel hebben verstouwd, maar steeds in de liefde, zo ken ik je nog. Ik wil je heel graag vertellen dat ik uitermate heb genoten van jullie aandeel in de film van Vinkeveen. Heel puur. En ook voor mij onvergetelijk. Wandel met de hond en wees zuinig op wie je mag zijn en op je lieve lijf. Het kan heel wat verhalen. En jij bent heel gauw blij, van de piepkleine dingetjes. Zo herken ik je.

Marinka49  
08 feb 2021 00:30
Dag Inemaartje,

Leuk om je reactie te lezen, dank!
De dagen van opname waren er veel, in vergelijking wat er dan wordt uitgezonden maar het mooiste van dit al was toch wel dat wij het heel bijzonder hebben gevonden om zo n contact te hebben met dit kleine scheppingswonder. In mijn dagelijks bestaan ondervind ik dat het alledaagse heel gewone, heel bijzonder is. En dat maakt mij blij.
_