Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
In het land waar mensen wonen
Memorabilia & Feitelijkheden in Proza
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


'n Klokske tikt zijn tikken luid zolang 'n klokske tikken kan. 'n Schrijverke schrijft zijn woorden op zolang 'n schrijverke schrijven kan.



Mijn Profiel

IneMaartje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Koffiedrinken uit een glas
13 maart 2018 17:45

Paradiso
17 november 2016 07:12

Toen was ik nog een kind
15 november 2016 15:31

Het is maar wat je bezighoudt
25 oktober 2016 16:47

Waarom ik zo mopper?
26 september 2016 10:39




Fotoboeken


Wandelingetje op maandagmorgen (18)
_
De paraplu van vader (3)
_

Er streek een duif neer in de oude boom (8)
_
Memorabilia -deeltje 7 (51)
_

The day after (47)
_
Bloemen en zo (29)
_






Weblog Vrienden


Boddeke
Van: boddevin

Mijmeringen
Van: Ofsen

Natuur
Van: jeanneke1

Sibilla atalanta
Van: sibilla68

Zoek de zon op
Van: mariekevannimwegen

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Websitestory
Van: Koffiekaatje

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy

Regendruppelzegendruppel
Van: Marinka49

Annemoon anne
Van: moontje




Gastenboek berichten

Jesse come home
09 januari 2016 22:23
_
Hoi lieve Ine, wat schetst mijn verbazing... zag ik net bij Paul de stoute leeuw een talentvolle jongen uit Vught, genaamd Flemming, met een prachtig lied "Digital Age"..erop gegoocheld en de naam: Viguurs deed me eens goed naar hem kijken, hij zou toch niet een zoon van A en A zijn? En jahoor! Wat lijkt hij veel op jou! Sinds kort ben ik "ook digitaal bezig", ik heb mijn geëmailleerd adres bij de video "Digital Age" gezet op dit blog, mocht je het leuk vinden om bij te kletsen, groetjes en veel liefs, Jessica in Utrecht.

Jeanneke 1
27 maart 2015 22:59
_
Ine al vast van harte gefeliciteerd en een mooie dag gewenst, lieve groet Jeanne

Moni
16 november 2013 14:18
_
Ben ik nu lid ? ik hoop het nou ik hoor het wel van jou kussie liefs




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door RV-ART om 13:46
_
RV-ART Online

Door elvira om 13:45
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door mriet om 13:45
_
Mriet Online

Door Karin1963 om 13:44
_
Karin1963 Online

Door elvira om 13:44
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door josephine51 om 13:42
_
Josephine51 Online

Door Korenwolf49 om 13:42
_
Korenwolf49 Online

Door Gribou---Greet om 13:40
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Duif?

Pinksteren 2013 zit er bijna op. Nog een avondje zappen en dan is het weer middernacht, dus dinsdagmorgen. Maar deze dagen waren heel pinksterlijk van geest, mag ik wel zeggen. Gisteren nuttigden we onze Pinksterlunch, een heerlijk gerecht van witlof, krokante aardappeltosties en het haasje van de kalkoen; dan volgde nog een lenteachtig toetje van pistachebavarois met een dot slagroom erbovenop, dessert heet dat eigenlijk. Wat kun je je nog meer wensen dan een etentje met je meest nabije vriend en je hondje en je vogel op de eerste pinksterdag?


De hond had het ook naar haar zin. Ze wachtte tijdens de maaltijd slinks op wat haar zijdelings toeviel; zou ik ook doen als ik hond was, ik denk het wel. na de maaltijd waren we moe van het eten, wat de hogere leeftijd toch teweegbrengt bij een mens, we verbaasden ons er weer over, zoals we ons er steeds over verbazen. Wie bedenkt het om bijna in slaap te vallen als je nog aan het eten bent? Enfin. We weten het en we leven ermee. Het is helemaal niet erg.

Na de koffie en voor de maaltijd wandelden we gedrieën naar het Rosahuis, althans, naar de bloemenpracht die daar is gesitueerd richting de ingang. Het zonnetje scheen voor de verandering een keer en we genoten ervan. De bloem pronkten bijna lichtgevend in reactie op de zon: ze straalden. We liepen daar, keken en genoten, en ik begreep dat ik begenadigd was daar te mogen zijn.

Toen zag ik ineens de grot, al was ik die al bijna twintig jaar lang gepasseerd. Maar nu zag ik hem echt. Curieus, zo'n grot, ik ga de sfeer meten, dacht ik. Tot mijn verwondering gaf dat kleine stukje grotgrond me een specifiek gevoel, er kwam zelfs een sacraal verlangen in me boven naar de echtheid van de hemel; want wie gelooft erin? Het lelijke Lourdesbeeld van De Onbevlekte Ontvangenis stond daar gekopieerd van het echte in de nis, dit was Maria zelf; de kleine Bernadette keek smachtend naar haar op vanaf een stoeptegel in het zand tussen de rozenknoppen. Het was best een aardig Bernadetje, vond ik, niet zo'n lelijk ding als meestal waar je haar in gips gegoten tegenkomt. Ik genoot. Dit piepkleine plekje met het Lourdestafereel ademde devotie en berusting in de toestand van de wereld om je heen. Wat wil je meer? Ik was echt een moment schatrijk aan gevoelswaarde, ik had ineens uitzinnig lief al wist ik niet wie of wat.

In het zonlicht was de kleine nabootsing van de Franse heiligheid een zegen, een betoverende genade, een mystiek evenement, zou ik bijna willen zeggen. Ik zag Boddevin met de hond op een tuinbank zitten, een edele heer van hoge komaf, dat is hij ook, maar ik zag nog méér in hem terug, ik zag de heilige tijd op hem neerdalen, nee, niet de heilige geest, de heilige tijd, want één ding is me duidelijk: alleen de tijd kan jou heiligen, de tijd en de mensen die je ontmoet en jijzelf: het drieluik dat jou vormt tot wie je zult worden, uiteindelijk.

Maar ik zag een heel mooie mens met een heel mooi gelaat en met grijsblauwe, heel wijze ogen. Hij hield een hondje op zijn schoot, alsof hij het beestje hoedde en tegelijkertijd aanbeval aan de heilige maagd daar hoog in de nis van de geïmiteerde Lourdesgrot; een origineel rotsstukje onderstreepte de kracht van het geloof in de Maria van Lourdes. Alleen een wellende bron ontbrak, maar dat was niet relevant.

De zon bleef schijnen. De bloemen straalden meer dan ze op konden brengen, ze sprongen bijna uiteen van Gods zonneglans; de rijkdom van de hemel, als die bestaat, manifesteerde zich uitgerekend daar waar we in onze onnozelheid doodgewoon wat foto's wilden maken van wat bloeiende bloemen, meer niet.

Ik heb niet zozeer op de vogels gelet, of op de duiven - laat staan op één duif. Ze waren er wel, met eksters en roeken, maar ik lette er niet op. Die kleine plek, waar de nonnetjes nog steeds hun rozenkrans bidden, had ons in de greep. Er was niets hallucinerends aan, niets onwezenlijks, niets raars, we waren daar gewoon op een stukje zandgrond met de nog ingeknopte rozenstruikjes, twee ouderwetse beelden en een onechte rotspartij; we waren in alles Nederlands en nuchter, dat zijn we altijd. En toch, toch gebeurde het wonder van Pinksteren, gebeurde een kort moment lang de schoonheid van het leven aan ons drietjes en wisten we de liefde voor elkaar en voor de hele wereld. Zulke momenten zijn schaars, moet ik zeggen, maar als ik er een vang, dan houd ik het vast. Derhalve staat onze wandeling hier van harte opgetekend.

IneMaartje, Pinksteren 2013





Geplaatst op 20 mei 2013 18:34 en 816 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.