Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
In het land waar mensen wonen
Memorabilia & Feitelijkheden in Proza
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


'n Klokske tikt zijn tikken luid zolang 'n klokske tikken kan. 'n Schrijverke schrijft zijn woorden op zolang 'n schrijverke schrijven kan.



Mijn Profiel

IneMaartje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Koffiedrinken uit een glas
13 maart 2018 17:45

Paradiso
17 november 2016 07:12

Toen was ik nog een kind
15 november 2016 15:31

Het is maar wat je bezighoudt
25 oktober 2016 16:47

Waarom ik zo mopper?
26 september 2016 10:39




Fotoboeken


Zondags fotothema: Bordenborden 13 april 2014 (32)
_
Ja hoor, sneeuw en gladheid en storm erbij (7)
_

Enkele mooikes nog (2)
_
Sneeuw over de Wolverlei (15)
_

De lieve leden van de leesgroep (29)
_
De wasplant bloeit! (6)
_






Weblog Vrienden


Boddeke
Van: boddevin

Mijmeringen
Van: Ofsen

Natuur
Van: jeanneke1

Sibilla atalanta
Van: sibilla68

Zoek de zon op
Van: mariekevannimwegen

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Websitestory
Van: Koffiekaatje

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy

Regendruppelzegendruppel
Van: Marinka49

Annemoon anne
Van: moontje




Gastenboek berichten

Jesse come home
09 januari 2016 22:23
_
Hoi lieve Ine, wat schetst mijn verbazing... zag ik net bij Paul de stoute leeuw een talentvolle jongen uit Vught, genaamd Flemming, met een prachtig lied "Digital Age"..erop gegoocheld en de naam: Viguurs deed me eens goed naar hem kijken, hij zou toch niet een zoon van A en A zijn? En jahoor! Wat lijkt hij veel op jou! Sinds kort ben ik "ook digitaal bezig", ik heb mijn geëmailleerd adres bij de video "Digital Age" gezet op dit blog, mocht je het leuk vinden om bij te kletsen, groetjes en veel liefs, Jessica in Utrecht.

Jeanneke 1
27 maart 2015 22:59
_
Ine al vast van harte gefeliciteerd en een mooie dag gewenst, lieve groet Jeanne

Moni
16 november 2013 14:18
_
Ben ik nu lid ? ik hoop het nou ik hoor het wel van jou kussie liefs




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door elvira om 13:21
_
Elvira Online

Door Gribou---Greet om 13:20
_
Gribou---Greet Online

Door jjacqueline om 13:20
_
Jjacqueline Online

Door joop3232 om 13:19
_
Joop3232 Online

Door tteun om 13:19
_
Tteun Online

Door jannie1944 om 13:18
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door jannie1944 om 13:18
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door jannie1944 om 13:17
_
Nieuwe Reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Ben depressief - snelbrief aan S.



Kijk, mijn beste S., ik schrijf je toch maar even om je uit te leggen wat mijn snelberichtje Ben depressief eventueel inhoudt. Anders komen er verkeerde conclusies bovenop die depressieve staat, daar schiet niemand iets mee op. Dus probeer ik 'n correcte uitleg te geven op de vraag wat er dan wel gaande is. Dit, vermoed ik:


Ik sta nagenoeg op het punt zeventig jaar te worden. Niks bijzonders, zou je kunnen denken. Niks bijzonders, dacht ik dus. Ik had alleen de emotie eromheen voor mezelf onderschat. Ik word namelijk bij de gedachte aan de snel naderende dag niet blijer. Ik word zeventig. Het idee alleen al pakt me nogal in. Het is een onomstreden feit. Het is ook bijzonder. Maar wat doet die enorme emotie erbij? Waarom raak ik zo timide? Dat kun je je gerust afvragen.

Maar het antwoord is eenvoudig, ik kan het zelf geven: De gebeurtenis heeft emotioneel geen draagvlak. Ik word niet gedragen, ik word niet gehoord, ik sta er helemaal alleen voor. Zeventig worden. Een mens zou ervan op de vlucht slaan. Maar waar moet ik naartoe? De tijd wint, hoor, niet ik, dus vluchten helpt niet. Dan blijf ik maar bij het feit steken: ik word zeventig, nou en? Het is bij nadere beschouwing een schitterende regel van slechts drie woorden, maar de zwaartekracht van het getal heb ik beslist onderschat. Het woordenspel herbergt warempel zeven keer een decennium, dat telt dus zeven decennia die ik op één dag rond ga maken. In die zeven decennia zit mijn hele mensenleven opgeborgen. Noem het maar niks. Daar trippelt nog geen muisje lichtvoetig langs, zal ik maar zeggen, laat staan ik.

En het leek nog zo ver weg, zo nog lang niet aan de orde zijnde. Zeventig jaar worden, dat doen anderen wel even, niet ik. Laat ik duidelijk zijn: ik voel me gezegend deze leeftijd binnenkort, Deo volente, te mogen bereiken. Ik ben erover te spreken, dat staat vast. En dat is ook het punt niet. Het punt is dat ik me behalve content er ook steeds somberder bij ga voelen. Ja, ik heb al middeltjes toegepast om me op te beuren uit de aanzwellende depressie en ik kocht bijvoorbeeld beurtelings tulpen, rozen en anemonen. Die zet pakte goed uit voor de kamer op zichzelf, die fleurde ervan op, maar niet ik. Ik voel me gestaag kopje ondergaan in de grote plas van tranen die ik intussen ongewild plengde; ze kwamen uit het niets, waren niet te stuiten, ze regenden mijn hart uit: ik word zeventig - en er is geen draagvlak. Ik sta echt hopeloos alleen.

Waar zijn ze, de mensen met wie ik door de jaren heen feest heb gevierd? Waar zijn ze, mijn lievelingen van weleer, mijn kinderen, mijn zus, mijn broers, mijn vrienden? Het is allang geleden tot me doorgedrongen dat ik niet anders dan alleen besta, alleen door mijn dagen kom; dat ik alleen ben. Ik besef het ten volle en accepteer zondermeer de consequenties van mijn hele leven. Het lot is zoals het uitvalt. Voordeel en nadeel vullen elkaar aan. Zo heeft alleen zijn zijn charme en tegelijkertijd zijn stille verdriet. Maar er zijn heus ergere dingen in de wereld dan een paar persoonlijke peanuts zoals huilen om je zeventigste en je eenzaam en verlaten voelen. Nee, een mens alleen is het ergste niet. Ik tel mijn zegeningen wel die opduiken vanuit mijn herinnering. En toch heb ik tranen, mis ik mijn kinderen, mis ik de mensen die me goed hebben gekend gedurende die zeven regenboogkleurige decennia, de inhoud van mijn niet onbewogen leven.

Goddank weet ik een heel lieve mens aan mijn zijde, een mens die me niet verlaat, een mens die ouders, vriend en kinderen voor me is, een mens van wie ik mag houden. Ik ben rijk. Maar toch, ook een beetje down, nog steeds. Het is allemaal zo apert voorbij, hè? Net als de vette vriendenschaar van toen, toen ik nog mijn feesten gaf. Er is gestorven en er is afgehaakt. De schare is geslonken tot een enkeling dichtbij en ergens in de verte. Je houdt niets tegen, het leven gaat door, ook als het her en der natuurgetrouw stopt. Ik heb misschien wel duizend redenen tot droefheid. Maar ik heb nog duizend redenen meer om dankbaar te zijn. Dat ben ik dan ook. Met mijn tranen erbij.

En dit, dierbare S., is mijn uitleg van die twee simpele woorden Ben depressief. Je zult je er niet in herkennen, dat hoeft ook niet, jouw leven is volkomen anders dan het mijne. Maar ik gun je de uitleg. Je weet wel waarom.

Ine Verhoeven 18 maart 2013





Geplaatst op 18 maart 2013 06:09 en 1424 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Mariekevannim...  
18 mrt 2013 09:05
Laat het verdriet komen en in je tranen verdwijnen.
Ik wens je heel veel sterkte, maar zeker ook een mooie toekomst verder.
Liefs Marieke

Marianne  
18 mrt 2013 10:35
Voor mij duurt het iets langer, die naderende zeventig, maar het zo helder omschreven gevoel erbij herken ik duidelijk.
_





_
Minhamientje.1  
18 mrt 2013 11:26
Lieve Ine, ik wens je sterkte en een mooie tijd met die lieve man aan je zij! Warme groet Ina

Kilometervreter  
18 mrt 2013 12:05
Zo is het Ine, als 'zeventiger' denken we steeds vaker aan ons resterende mens zijn. Terwijl de emotie aan die gedachte, vooral aan het gegeven dat het vlug is gegaan als je terug kijkt. En merkt dat het leven is als een kinderhemdje kort én bescheten. Stressen helpt niet, blijf positief dan zijn er nog vele jaren te gaan die gevuld zijn met onvergetelijke mooie momenten waarover je nog een legio boeken mét de nodige wijsheid kunt schrijven. Zeventig is maar een getal in cijfers.

Carpe Diem!
Mathieu
_





_
Gast  18 mrt 2013 12:48
Wat goed omschreven Ine! Ik Kan me zo'n gevoel zo goed begrijpen! Het is zo het is.....
Marijke

Gast  18 mrt 2013 13:08
Boddevin: Ik word zeventig en er is geen draagvlak. Een zin die bijblijft, die me raakt. Het is helaas de waarheid. Men is mens en er zijn bijna geen echte medemensen.
_





_
Loezie  
18 mrt 2013 15:41
Heel mooi omschreven Ine en heel veel sterkte

Sibilla68  
18 mrt 2013 15:58
Ik had al een donkerbruin vermoeden dat het in die richting zat. En ik begrijp je ook, daarvoor kennen we elkaar al een poos. Vooral de zin 'er is geen draagvlak' raakte me diep. Ook dat begrijp ik en het doet me pijn voor je, want het is de waarheid, helaas. Je bent een sterke vrouw, maar het is logisch dat bij het naderen van de 70 en van de datum van je verjaardag toch de tranen komen, het verdriet een uitweg zoekt. Met Frans aan je zijde en een paar goede vrienden, die van je houden, hoop ik dat je ondanks alles toch een fijne verjaardag zult hebben.
Mijn situatie is zeker anders dan de jouwe, en ik weet dat je me dat gunt. Daarbij vergeet ik jou niet, daarvoor is onze vriendschap, ben jij me, te dierbaar. Liefs S.
_





_
Ofsen  
18 mrt 2013 16:10
Ine. ik ben er al een stuk overheen. ik begrijp de inhoud van je artikel. wat me pijn deed was die zin: waar zijn ze mijn lievelingen van weleer. zo maar een zin, nou mooi niet. kijk, toen werd ik weer blij want zo voel ik het ook.
duizend redenen tot droefheid. duizend redenen :grin: om dankbaar te zijn. en tranen zijn net als het wassende water, ze bedekken en soms schoonen ze. dank je wel voor je hele mooie artikel.

20november.1  
18 mrt 2013 16:26
Wat heb je er een mooi stuk over geschreven Ine, ik had ook een raar gevoel toen ik 70 werd......heb ik nog bij geen een verjaardag gehad...
een paar daagjes maar en toen was ik er aan gewend en geniet ook met mijn man samen van de tijd die we nog hebben en blijven er niet meer bij stilstaan!!
Ik wens je ook nog een fijne tijd met de lieve man Bv.aan je zij Ine!!
lieve groet, Mia.
_





_
Ellen52.1  
18 mrt 2013 16:57
Geweldig zoals jij dat kunt beschrijven. Wens je veel sterkte en nog een hele mooie tijd met je dierbaren :grin:

Scharretje.1  
18 mrt 2013 17:28
Lieve Ine ik wens jou heel veel sterkte met die zeventig ,bedenk het is maar een getal,en probeer naar de tachtig te mogen gaan. Met die sterken vriend naast jou zijde ,geniet van het leven want echt het is het waard ,hoe zwaar je er wel eens naar kijk. liefs van scharretje
_





_
LilianeDeClerck  
18 mrt 2013 19:10
Ine, ik wens je heel veel goede moed hoor. Steun een beetje op de mensen die er wel nog zijn. Ze zijn er ook voor jou!