Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
In het land waar mensen wonen
Memorabilia & Feitelijkheden in Proza
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


'n Klokske tikt zijn tikken luid zolang 'n klokske tikken kan. 'n Schrijverke schrijft zijn woorden op zolang 'n schrijverke schrijven kan.



Mijn Profiel

IneMaartje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Koffiedrinken uit een glas
13 maart 2018 17:45

Paradiso
17 november 2016 07:12

Toen was ik nog een kind
15 november 2016 15:31

Het is maar wat je bezighoudt
25 oktober 2016 16:47

Waarom ik zo mopper?
26 september 2016 10:39




Fotoboeken


Brigit, Frans & Ine op de Valentijnse koffie bij Brigit (18)
_
60 jaar getrouwd Ton & Fred 16 maart 2013 (5)
_

Naar de Grebbeberg op 4 mei 2013 (78)
_
Zondagmorgen in huize Wolverlei (12)
_

Avondwandeling met Cindy (16)
_
Heerlijk land van Hernen - 4 HET SLOT EN ZIJN GEHEIMNIS (29)
_






Weblog Vrienden


Boddeke
Van: boddevin

Mijmeringen
Van: Ofsen

Natuur
Van: jeanneke1

Sibilla atalanta
Van: sibilla68

Zoek de zon op
Van: mariekevannimwegen

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Websitestory
Van: Koffiekaatje

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy

Regendruppelzegendruppel
Van: Marinka49

Annemoon anne
Van: moontje




Gastenboek berichten

Jesse come home
09 januari 2016 22:23
_
Hoi lieve Ine, wat schetst mijn verbazing... zag ik net bij Paul de stoute leeuw een talentvolle jongen uit Vught, genaamd Flemming, met een prachtig lied "Digital Age"..erop gegoocheld en de naam: Viguurs deed me eens goed naar hem kijken, hij zou toch niet een zoon van A en A zijn? En jahoor! Wat lijkt hij veel op jou! Sinds kort ben ik "ook digitaal bezig", ik heb mijn geëmailleerd adres bij de video "Digital Age" gezet op dit blog, mocht je het leuk vinden om bij te kletsen, groetjes en veel liefs, Jessica in Utrecht.

Jeanneke 1
27 maart 2015 22:59
_
Ine al vast van harte gefeliciteerd en een mooie dag gewenst, lieve groet Jeanne

Moni
16 november 2013 14:18
_
Ben ik nu lid ? ik hoop het nou ik hoor het wel van jou kussie liefs




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door C.S. om 01:08
_
C.S. Online

Door gert12 om 01:00
_
Gert12 Online

Door Eenzamefietser75 om 00:46
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door Kirkes om 00:46
_
Nieuwe Foto van de dag geplaatst

Door Kirkes om 00:44
_
Nieuwe Foto van de dag geplaatst

Door Kirkes om 00:40
_
Kirkes Online

Door elvira om 00:36
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door blueslabel.nl om 00:25
_
Blueslabel.nl Online





_

Andere artikelen



Hoe marginaal wil je zijn?


Frans kijkt uit het raam, is niet marginaal, wel bijzonder. Wij samen, dat is de ware barmhartigheid.

Marginalen bestaan in allerlei situaties en uitvoeringen. Zo heb je de marginalen van de straat, de marginalen op het werk, de marginalen in de kroeg; je hebt zelfs de marginalen in de kerk waar je misschien komt; zo bestaan er legio soorten marginalen. Met de marginalen bedoel ik zulke figuren die net buiten de sociale boot vallen, die zich net iets anders dan anderen handhaven, op wie niemand net niet echt zit te wachten. Het zijn de mensen die preventief door eenieder op veilige afstand worden gehouden. Je herkent ze, je weet ze, je doet verder niets met het gegeven, ze zijn wel gesignaleerd.


Maar er zijn terdege de marginalen die je niet opmerkt, die ongezien marginaal zitten te zijn. Ze leven onder ons, hebben hun familie maar gaan en staan alleen door hun tijd. Er is vaak geen enkele bekommernis om zulke stille randfiguren. Ze horen erbij en ze horen er niet bij. Ze bestaan, en verder doen ze er in wezen niet toe. Ik denk dat zij, in de meeste gevallen, expliciet die wezens zijn die ongemerkt hun dood sterven en dan vaak weken of zelfs maanden later bij toeval in huis worden gevonden. Iets dergelijks staat nogal eens in de krant.

Her en der kom je, al lezende in een of ander blad of via de publieke omroepen, het niet te ontkennen sociale probleem tegen van de marginale sferen waarin veel alleenstaande ouderen zich ongewenst bevinden. Hoe kan iemand op het laatst van zijn leven in zo'n schrijnende situatie van absolute eenzaamheid komen te verkeren? Hoe komt het dat iemand zo godverlaten alleen kan komen staan, zelfs terwijl er aardig wat wettelijke nazaten rondlopen? Wat is de drijfveer om vergeten te worden? Vergeten leven behelst verdriet, eindigt in niemandsland, roept om dood te willen gaan. Hoe vaak gebeurt het wel niet?

In de marge terechtkomen, kan op allerlei manieren. Het hoeft trouwens niet altijd hopeloos te zijn. Ik herinner me, bijvoorbeeld, hoe er vroeger meisjes als muurbloempjes bezijden de dansvloer zaten te wachten op een danspartner die niet kwam, terwijl de vriendinnen sjansten en dansten dat de stukken er vanaf vlogen. Dat was pijnlijk voor die overgeslagen meisjes. Ze zaten daar dan met ingehouden treurnis en wisten zich op zo'n verlaten moment marginaal. Ik ken iemand die, nu op leeftijd gekomen, bij de herinnering nog steeds lijdt. En haar beschouwend, begrijp ik dat ze alsmaar niet aan de man kon komen. Het mag een wonder heten dat er, voor de begrippen van destijds, aan de late kant toch nog werd getrouwd. Maar, zoals het spreekwoord zegt, op elk potje past een dekseltje. Dit laatste terzijde.

Niet meetellen is zuur. Maar ach, in ieders leven doen zich momenten voor van zich in de marge bevinden. Dan tel je even niet mee. Dan voel je je even buitengesloten. Iemand kan zich er behoorlijk beroerd bij voelen. Maar het gaat over, het is incidenteel. De praktijk leert dat de getijen altijd weer ten goede keren. Echter, in de marge (be)staan, is hoe dan ook nooit fijn. Wie een gedegen vriendenschaar heeft, is van de marge uitgesloten. Het lijkt er wel op. Daarom: koester je vrienden, wees zuinig op hen. Ze zijn het waard, geloof me - of niet.

En toch. Zoveel vrienden er in de loop der jaren in je leven zijn gekomen, zoveel vrienden zul je in de loop der jaren weer verliezen. Of men moet zelf eerder doodgaan, dan valt er niemand te verliezen, dan is men zelf de verloren vriend. Maar deze natuurlijke zijlijn bedoel ik niet. Hoe ouder men wordt, hoe vaker men alleen komt te staan, echt alleen. Is dat nodig? Is dat te rechtvaardigen? Ik denk in veel gevallen van wel. Wat ik niet nodig en niet te rechtvaardigen vind, is dat oude(re) mensen bijvoorbeeld door hun kinderen aan hun lot worden overgelaten. Dat is iemand naar de marge voeren. Dat gaat me te ver. Onze levens tekenen ons, de band met de vroegere tijd slijt op; het heden vraagt alle aandacht, want de meeste ouderen willen nog een poosje een kwalitatief goed leven leiden. Dit heet dan de zoete vrucht plukken, dit is dan nog wat genieten van een stukje onbezorgd bestaan na een leven vol afzien, plicht en zorgzaamheid. Maar het alleen gelaten worden, weinig of geen contact krijgen, geen controle weten, dat vind ik een uitermate heikel punt als het, bijvoorbeeld, een alleenstaande ouder betreft.

Het is mooi wanneer de zoete vrucht daadwerkelijk kan worden geplukt. Maar dan moet men niet permanent alleen zijn. Want wie in de marge met zijn zuur verdiende zoete vruchten enkel en alleen achterblijft, is een arme donder; hem resten de vindingrijkheid en de improvisatie, de wolken en de zon, de bloemen en zijn hondje; hem rest enkel nog zichzelf. Waarmee voedt hij zijn levenslust? Door wie of wat wordt hij bemoedigd? Wat is zijn bestaanscriterium? Wie lang alleen met zichzelf optrekt, weet op een gegeven moment niet goed meer hoe zich te zullen gedragen, bijvoorbeeld, in onvermoed gezelschap. Hij is de andere mens ontwend. En de voordeur blijft dicht, men ontwijkt op den duur alle contacten.

Een eenzame mens is getraind in het alleen zijn. Hij is in de marge beland. Er is voor hem meestal geen weg terug. Hij past niet meer in het leven van alle dag. Geen mens kijkt nog naar hem om. En er volgt de gelatenheid. Zijn gelatenheid. Hij is een mens alleen. Nou en? Jazeker, ergens in de verte weet hij zijn kinderen, zijn kleinkinderen, een enkele verre vriend, misschien nog wat familie. Het gaat goed met hen allemaal. Dat is geruststellend. Dus wat zal hij klagen? En wat zouden ze met hem moeten aanvangen? Hij zou een lastpak voor hen zijn. Hij is te oud. Te laat. Niet van deze tijd. Zijn tijd is geweest. Zo is het leven.

Het is geen baanbrekend onderwerp dat ik hier aankaart. Maar wel een oud feit. In het land van de levenden wordt er als zwijgende schimmen langs elkaar heen geleefd, wordt er unverfroren aan elkaar voorbijgegaan; velen hebben geen tijd, geen zin, geen behoefte, ze hebben andere dingen aan hun hoofd. En de onbarmhartig tanende tijd heeft zijn kwalijke werk gedaan. Mensen die in de grond van elkaar houden, vergeten elkaar. Ze stellen een ontmoeting uit en sussen: binnenkort, volgende week, op een andere keer... Het gebeurt niet met opzet. Maar toch, het gebeurt. Tot het op een keer echt te laat is. Mijn vader zei eens in een eenzame bui: 'Als ik dood ben, hoef je niet te komen. Dood is dood. Dan kun je thuisblijven.' Hij had gelijk, het leven is nu, de hartelijkheid is nu, straks hoeft het allemaal niet meer. Daarom. Hoe marginaal wil je zijn?

Ine Verhoeven 17 3 13





Geplaatst op 17 maart 2013 23:00 en 1325 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Amida  
17 mrt 2013 23:38
Ik denk Ine dat er onder de 50plussers heel wat eenzamen/marginalen zijn. Achter het toetsenbord en de getypte woorden kan men zich heel lang verbergen en "groot" houden.

groet Hans

IneMaartje  
17 mrt 2013 23:40
Ja, dat denk ik ook en dat weet ik zeker, Amida. Dank je wel voor je reactie.
_





_
Mariekevannim...  
18 mrt 2013 09:17
Via dit medium blijken we toch nog wel eens volgers te hebben, maar ook dat kan heel ver weg lijken.
grtjs Marieke

Minhamientje.1  
18 mrt 2013 11:37
Ik heb het met aandacht en interesse gelezen Ine, weet niet goed hierop te reageren, maar begrijp goed de essentie van je verhaal. Een mens wordt alleen geboren en gaat alleen dood, lieve groet ina
_





_
Gast  18 mrt 2013 12:58
Boddevin: een schrijnend maar reeël onderwerp.Ik word er stil van. Ja, de solidariteit is vaak ook in eigen kleine kring ver te zoeken.Je artikel is de moeite waard om verspreid te worden.

Sibilla68  
18 mrt 2013 16:21
Hoe marginaal wil je zijn? Niemand, denk ik. Je tekst ontroert me, raakt me diep. Omdat het zo waar is, wat je schrijft. Zo herkenbaar ook. Je weet wat ik daar mee bedoel. Zelf ben ik gezegend, ik weet het. Maar om me heen zie ik ook de eenzaamheid, een eenzaamheid waarvan ik denk: moet dat nou? Ik hoor van oude(re) mensen wel eens: 'ach ja, ze hebben allemaal hun eigen leven. Ik wil ze niet steeds lastig vallen.' Het is zoals je het zegt.
Sociale media, zoals facebook en 50Plusser, kunnen voor sommige mensen die eenzaamheid misschien even verzachten, maar niet echt oplossen.
Je tekst is om lang bij stil te staan en vooral: om goed over na te denken.
liefs Syb.
_





_
Jeanneke1  
20 mrt 2013 20:28
De eenzaamheid is groot Ine, zeker weten ik hoef maar om me heen te kijken en luisteren, hier in ons woongebouw, een klein praatje heeft al effect meestal,......gr.Jeanne