Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
In het land waar mensen wonen
Memorabilia & Feitelijkheden in Proza
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


'n Klokske tikt zijn tikken luid zolang 'n klokske tikken kan. 'n Schrijverke schrijft zijn woorden op zolang 'n schrijverke schrijven kan.



Mijn Profiel

IneMaartje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Koffiedrinken uit een glas
13 maart 2018 17:45

Paradiso
17 november 2016 07:12

Toen was ik nog een kind
15 november 2016 15:31

Het is maar wat je bezighoudt
25 oktober 2016 16:47

Waarom ik zo mopper?
26 september 2016 10:39




Fotoboeken


Nog eens Dorp aan de Rivier (37)
_
GROEN! Het wordt voorjaar, voelbaar en zichtbaar (44)
_

Het vervolg van de rit ging naar Langenboom (32)
_
Sneeuw over de Wolverlei (15)
_

Verknocht aan elkaar, hoe mooi kan het zijn? (46)
_
11 juni 2014 naar Grave, Ravenstein en Neerlangel (86)
_






Weblog Vrienden


Boddeke
Van: boddevin

Mijmeringen
Van: Ofsen

Natuur
Van: jeanneke1

Sibilla atalanta
Van: sibilla68

Zoek de zon op
Van: mariekevannimwegen

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Websitestory
Van: Koffiekaatje

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy

Regendruppelzegendruppel
Van: Marinka49

Annemoon anne
Van: moontje




Gastenboek berichten

Jesse come home
09 januari 2016 22:23
_
Hoi lieve Ine, wat schetst mijn verbazing... zag ik net bij Paul de stoute leeuw een talentvolle jongen uit Vught, genaamd Flemming, met een prachtig lied "Digital Age"..erop gegoocheld en de naam: Viguurs deed me eens goed naar hem kijken, hij zou toch niet een zoon van A en A zijn? En jahoor! Wat lijkt hij veel op jou! Sinds kort ben ik "ook digitaal bezig", ik heb mijn geëmailleerd adres bij de video "Digital Age" gezet op dit blog, mocht je het leuk vinden om bij te kletsen, groetjes en veel liefs, Jessica in Utrecht.

Jeanneke 1
27 maart 2015 22:59
_
Ine al vast van harte gefeliciteerd en een mooie dag gewenst, lieve groet Jeanne

Moni
16 november 2013 14:18
_
Ben ik nu lid ? ik hoop het nou ik hoor het wel van jou kussie liefs




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door elvira om 11:00
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door marbo45 om 11:00
_
Marbo45 Online

Door MARIJ750 om 10:59
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door MARIJ750 om 10:59
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door MARIJ750 om 10:58
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door MARIJ750 om 10:57
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 10:57
_
Rosalina42 Online

Door MARIJ750 om 10:56
_
Nieuwe Foto van de dag geplaatst





_

Andere artikelen



Mei in 2006...



Ine’s dagboek is al een lange periode oud. Toch denk ik dat de beschrijvingen van alle tijden zijn en daarmee ook nu herkenbaar. Vier dagen in de meimaand staan hieronder genoteerd. Is er verschil met de meimaand van nu? Veel leesplezier! I.V.

Dinsdag 9 mei 2006:

Daar zit je dan met in een week tijd duizend schone ervaringen rijker en een lege pagina voor je om al het moois zo gedetailleerd mogelijk neer te schrijven. Waar begin je dan mee? Nichtje Magda was de 3e mei jarig en ze kreeg Fleuropbloemen van me thuisgestuurd. Op haar beurt stuurde ze me per e-mail een fotootje van de bloemen bij haar bedankje en er zat ook nog een hartelijke uitnodiging bij. Ik zal er binnenkort graag naartoe gaan. O, het is allemaal vreugde in het verschiet, op deze manier wél.

Naar West-Brabant waren we getogen, pater Frans en ik. Het gebeurde op vrijdag. We hielden eerst een daverende lezing i.v.m. de meimaand – herdenkingsmaand, zowaar ergens in die mooie streek. Het was te laat om huiswaarts te keren en in een soort klooster, dat pal naast de Brabantse dorpskerk ligt, hebben we overnacht. Pater Frans sliep in de kamer van Zr. Theresia en ik sliep in de ‘cel’ van Zr. Adriana. Hoe krijgen ze het in het Land van de Hilver allemaal verzonnen? Maar het is een ruim land, een licht land, een heerlijk land. Ik heb zaterdagochtend gewinkeld in de schaarse dorpswinkels en kwam heus dingen van mijn gading tegen: ik kocht 2 oogstrelende zomertruitjes met kleurig bloemmotief. Van pater Frans kreeg ik zomaar eau de toilette van Givenchy cadeau: als dank voor de schone voordracht tijdens de lezing en ter herinnering áán. Die herinnering is, achteraf, vooral gerelateerd aan de vertrouwenvolle kerkduiven die ’s avonds tegen de toren zaten te slapen en aan het heerlijke carillon dat elk kwartier lustig zijn lied zong. Het dééd me wat.

Woensdag 10 mei:

Het feest van de Brabantse tocht was nog niet over. Op zaterdag kwamen Veronica & Joop ons afhalen voor een safari. Hun zoon Buck gidste ons en gaf perfect zijn rondleiding per boot, die langs de oevers met allerlei inheemse dieren voer. Onvergetelijke momenten heb ik ondergaan, met prachtige beelden van oogstrelende creaturen, vogels en boompartijen. Het was een feestelijke zaterdag met als dierbaar slot een diner voor vier. Ik bestelde lichtelijk onbesuisd zeeduivel van het huismenu en werd onpasselijk toen de harde vis werd opgediend. Ik at hem niet op. Neen. Ik heb alleen maar gegriezeld. Vervolgens werd de vis terzijde geschoven en de rest van het opgediende voedsel heb ik keurig opgegeten, want ik had erge trek gekregen van die lange, zaterdagse uren in de jungle. We zaten daar gevieren nog tot ver in de avond, dronken wat, praatten wat en luisterden naar het carillon. Toen hebben we de 2 lieverds dankbaar uitgewuifd. Alweer is ons samenzijn goed geweest. Rest de herinnering. Mooie herinnering. Lieve herinnering. Het kan niet anders zijn.

De volgende zondag zijn pater Frans en ik, na de ingetogen eucharistieviering in de majesteitelijke oude kerk, naar het Esbeekse cafeeke ‘In den bockenreijder’ getogen. Het makke ezeltje was er niet, maar de voerlui met de koetsjes en de paarden kwamen weer sierlijk aangereden. Als je zo in de zonnige mei langs de trotse golfvelden rijdt, door de bossen gaat en aankomt bij het bockenreijderslandje met zijn aardige nederzetting en vriendelijke onthaal, dan voel je je de koning te rijk. Gezondheid en ruimte, vrijheid en vriendschap, het zijn genades van een hoge orde. Rijker kun je als mens niet zijn. Ik heb ze alle geproefd. Ik heb ze alle mogen ervaren. Ik ben een zeer tevreden mens.

09.25 uur. Surprise! Patrick & Nathalie & Quinten komen straks met de Rolls Royce naar mijn bescheiden onderkomen in Wolverlei. Het is een stralende zonneochtend en ik verheug me op de komst van het drietal. Ze zijn geweldige mensen, goede mentaliteit, echte lieverds. Ik ben benieuwd: Patrick zei dat we uit rijden gaan. Ik kan dus mijn hoed opzetten. Wat een zwier!

21.00 uur. De zon staat rood aan de hemel en zinkt gestaag weg achter de huizen. De bomen voor Wolverlei staan met licht trillend bladgroen. Het stadsbeeld is vol van lente. Luchtig geklede fietsers zie ik langsgaan, en auto’s met open raampjes, een enkele keer met open kap.

Patrick & Nathalie & Quinten zijn gekomen en het waren heerlijke, verrassende uurtjes samen. Na de lunch gingen we onverwacht naar onze familieschilder Frans van den Heuvel, om Quinten te laten tekenen. Het was weer genieten bij kunstschilder Frans die behalve de dominicaan Edward Schillebeeckx ook pater Frans met zijn penselen heeft geschilderd.

Zij zijn allemaal de mensen die het leven de moeite waard maken, voor mij; die me nog doen geloven in goedheid en medemenselijkheid en in eerlijke sympathie. Je kunt met hen ongedwongen omgaan, zonder onnatuurlijke stijfdeftigheid, wél met aangename en schone franjes. Ik had mijn hoed opgezet toen we met de Rolls Royce vertrokken. Zo’n aangename franje bedoel ik dus óók. We hebben gelachen en genoten. Quinten viel op het zachte gezang van de oersterke motor in slaap. Het was een heuse luxe die we ondergingen tijdens de rit. En kunstschilder Frans maakte de middag met zijn gulle goedheid compleet. Hij heeft Quinten getoetst en zal hem tekenen. Allemaal positief. Wat heb je nodig om gelukkig te zijn? Geluk is altijd kortstondig, maar nodig, broodnodig van tijd tot tijd. Voor het evenwicht in je dagen.

23.00 uur. Had ik de laatste tijd weer enige hoop gekregen X. opnieuw te kunnen ontmoeten, kom ik vandaag weer tot de conclusie dat ze gewoon doorbanjert, precies zoals ze altijd en altijd alle tere weefsels en ontluikende beplanting onbesuisd stuk heeft gekastijd. Ik had juist een nieuw vredesgedichtje gecomponeerd toen ik ermee werd geconfronteerd. Wat is dan wijsheid, wat is dan vrede en wat is dan goedheid? Je kiest toch niet voor je eigen ondergang door iemands halsstarrige domheid te continueren vanwege je christelijke, of franciscaanse, welwillendheid? Kom nou toch!

~

Onderweg

~

Wij mensen klein zijn onderweg

naar het land van God.

Wij doen aan vrede waar het kan

ondanks het levenslot.

~

Wij mensen klein, wij weten niet

hóé dat lot ons leidt

langsheen de valkuil op het pad

van onze aardse tijd.

~

Wij mensen klein zijn onderweg

met het minnelied.

Ik wuif naar jou en jij naar mij.

Wie zoekt de ander niet?

~

Wij mensen klein, met hart en ziel

gaan wij tot elkaar

en maken onze vredesdroom

met wie ons lief is waar.

~

Wij mensen klein zien opgewekt

vrienden samengaan.

Het land van vrede wordt bereikt

waar goedheid mag bestaan.

~
© Ine Verhoeven 2006


Donderdag 11 mei:

En de dag was weer wonderschoon. Het was zonnewarm, maar niet heet. In Grave was het romantisch toeven op de Markt, waar de terrasjes vol zaten met mensen van het goede leven. Bij Modehuis Bravoure kon ik slagen voor 3 pantalons, toe maar. En ik dacht weer aan X. Het is een situatie die ik niet beoogd heb. En zo worstel je als zoekende, welwillende mens naar een oplossing om vrede te stichten en te kunnen behouden. Het liefste zou je de oude vriendschap nieuw leven inblazen, maar je weet dat alle pogingen voorheen op niets uitliepen en je wilt niet opnieuw slachtoffer worden van je eigen wensen, die niet kunnen worden ingewilligd omdat de ander zo heel anders geaard is, zo onverdraaglijk druk en opdringerig is, en zo vermoeiend... Soms is het vervelend een memorie te hebben, en soms is het alleen maar goed. Om de valkuil te ontlopen. Zo’n valkuil, die de ander altijd met zich meedraagt, ongewild. Wat kan een klein mensenhoofd toch veel gepeins ondergaan, terwijl het hart blijft spreken.

Het is de educatie: je moet, je moet, je moet. Maar je moet helemaal niets. Je mág. Maar dat was in de vorige eeuw opvoedkundig niet toegestaan, hoor, je mocht dus helemaal niets. Je werd in de vorm gegoten van de ander, je zat in andermans mal, en je werd a.h.w. een kloontje van je makers. Zij hebben je gekneed volgens hun ijdele inzichten. Tot wat? Ik kijk om me heen en zie de mensen: de neurotische, de hooghartige, de banale, de opgefokte, de rustige, de ingekeerde, de drukke, de autistische, de gedistingeerde, de chique, de lompe, de stiekeme, de onbetrouwbare, de interessante, de luie, de strompelende, de vermoeide én de vermoeiende, en dan ook nog de ondoorzichtige mensen. Het is gewoon te veel om op te noemen, zoveel soorten mensen als er zijn. En iedereen is gevormd, gekneed, gemaakt, zeer onauthentiek. Wie destijds niet in de mal van de maker paste, deugde niet, want je eigen karakter hebben, dat kon toch niet? Wie heeft het niet meegemaakt? En wie heeft ervan geleerd dat het anders zou moeten, of in ieder geval anders zou kúnnen? Och, wat kan een mens peinzen, ik schreef het al. Maar wie denkt, die leeft. En wie leeft, die mag denken. En we leven in een democratisch land, zeggen ze. En als je je mond opendoet, zegt wat je denkt, vertelt wat je voelt, dan ga je voor de bijl, zeg ik. Ik bedoel dus dat democratie niet bestaat. Enfin. De leugen regeert. Op alle fronten. Wie dat niet doorheeft, is slapende of oliedom. En verder blijf ik stil. Mijn vogeltjes hebben het goed bij me. En mijn familie is al bijna over. Vrienden zijn schaars en de goede vrienden koester ik. Maar ik weet nog steeds niet hoe ik het drama met X. voor mezelf het beste oplos. Ik ben een goed mens met een geweten, zie je. Aangeleerd of niet. Gemald of niet. Ja, je droomt van een wereld vol van vrede en goedheid. Soms ga je tegen je eigen woorden in beroep. Mallotig, of niet? Nee. Wel gewetensvol. Ja. En nu ga ik slapen. De dag was lang en mooi en ik ben er dankbaar voor. Met geduld en een klein gebed kom je een heel eind, zeggen ze. En met een goede nachtrust kun je de nieuwe dag weer aan. Het gaat goed met me. Mijn bloeddruk was prima vandaag. Ik heb gisteren én vandaag kilometers kunnen lopen. Wonderen die je zelf waarmaakt, zie je, díé bestaan écht. Laus Deo!

Vrijdag 12 mei:

Als je met iemand bevriend bent, moet dat vreugde geven, geen stress, zeker geen aperte afbakening en helemaal geen sluwheid. Vriendschap schept de heerlijke rust vanuit de gedegenheid en de geborgenheid in elkaar. Vriendschap kletst niet. Vriendschap is integer. Vriendschap is vertrouwenvol samengaan. Ja, vriendschap stelt hoge eisen, anders kan ze geen vriendschap zijn. Kwaliteit moet je haar bieden.

Wat een verwonderlijke genade is het toch als je bevriend mag zijn met hoogstaande denkers. Als je in gerustheid mag omgaan en onverkort je kennis en kunnen mag delen met hen. Zo’n vriendschap komt je niet aangewaaid. Zo’n vriendschap is de vrucht van de hogere herkenning én van de zielsverwantschap. Zo’n vriendschap is kostbaarder dan goud en zilver, is verhevener dan alle aardse materie bij elkaar. Dat leer je beseffen doorheen de tijd. En je koestert van harte wat je lief is geworden, omdat het goddelijk uniek is, zó bijzonder. Omdat het onderhand het beste is wat jou in het laatste decennium van je veelbewogen leven is overkomen. Het leven is goed.

En zo denk je je dagen door. En je bent begeesterd als de vrouw met de Vogel Duif. En je hoopt dat het allemaal nog heel lang duurt. En je weet dat je tijd eindig is als van alle anderen. Het belachelijke aan Harry Mulisch bijvoorbeeld is zijn uitspraak dat hij onsterfelijk is. Hij sterft niet, zegt hij. Bedoelt hij dat zijn woorden overeind blijven, dan kan ik hem volgen, maar de geruchten vertellen dat hij, volgens hem, lijfelijk niet dood gaat. Mulisch zegt dat, of heeft dat gezegd. Dán moet je wel iets waarmaken! Nou ja. Kan het hem eigenlijk iets schelen? Zijn naam is gevestigd. Merkwaardig genoeg vind ik zijn werk literair helemaal niet sterk. Ik vind het wel een veelheid. Hij schreef dus vele dikke boeken en vette verhalen, maar ze zijn m.i. niet boeiend genoeg, noch schoon genoeg geschreven. Is dat niet te stellig geponeerd? Misschien. Maar ik mag zeggen wat ik denk, wat ik vind, precies als ieder ander. Ik verdedig nu mijn ‘these’ een beetje, want eens sprak ik tegenover een kunstenaar uit dat het meeste werk van Rembrandt me niet boeit. Dat had gevolgen, zie je. O, ik kan ze wel aan, maar ik hoef ze niet, die gevolgen. Het menszijn is elke dag weer vermoeiend.

Oprecht zijn ook. Maar ik kan niet anders. Omdat ik een geweten heb dat spreekt.

Vandaag hangt een lichte sluier voor de zon. Af en toe schuift ze stil tussen de grovere gazen door. De hemel heeft vanmorgen iets bruidelijks. Iets zoets, iets liefs. O ja, het is de mooie maand van mei.

Ik ga aan de slag voor Phily, wil iets bedenken voor haar verjaardag op 17 mei. Ja, ze is een meikind, zoals men zegt, en dat maakt die dag in mijn beleving bijzonderder. Ja vriendin lief, we worden oud. Maar geen geweeklaag, want het is een gouden tijd, het is de tijd van de oogst. We mogen, we mogen: nog even genieten, nog even.

Ine Verhoeven, 2006






Geplaatst op 02 mei 2016 18:42 en 1432 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.