Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
In het land waar mensen wonen
Memorabilia & Feitelijkheden in Proza
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


'n Klokske tikt zijn tikken luid zolang 'n klokske tikken kan. 'n Schrijverke schrijft zijn woorden op zolang 'n schrijverke schrijven kan.



Mijn Profiel

IneMaartje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Koffiedrinken uit een glas
13 maart 2018 17:45

Paradiso
17 november 2016 07:12

Toen was ik nog een kind
15 november 2016 15:31

Het is maar wat je bezighoudt
25 oktober 2016 16:47

Waarom ik zo mopper?
26 september 2016 10:39




Fotoboeken


Foto's door Sybil gemaakt op 10 april '16 (8)
_
Die ene boom ter linkerzijde in de hof (25)
_

In plaats van... (35)
_
Een gedenkwaardige middag, vinden wij (13)
_

De koffie in DGL is heerlijk in de zon (63)
_
Het vervolg van de rit ging naar Langenboom (32)
_






Weblog Vrienden


Boddeke
Van: boddevin

Mijmeringen
Van: Ofsen

Natuur
Van: jeanneke1

Sibilla atalanta
Van: sibilla68

Zoek de zon op
Van: mariekevannimwegen

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Websitestory
Van: Koffiekaatje

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy

Regendruppelzegendruppel
Van: Marinka49

Annemoon anne
Van: moontje




Gastenboek berichten

Jesse come home
09 januari 2016 22:23
_
Hoi lieve Ine, wat schetst mijn verbazing... zag ik net bij Paul de stoute leeuw een talentvolle jongen uit Vught, genaamd Flemming, met een prachtig lied "Digital Age"..erop gegoocheld en de naam: Viguurs deed me eens goed naar hem kijken, hij zou toch niet een zoon van A en A zijn? En jahoor! Wat lijkt hij veel op jou! Sinds kort ben ik "ook digitaal bezig", ik heb mijn geëmailleerd adres bij de video "Digital Age" gezet op dit blog, mocht je het leuk vinden om bij te kletsen, groetjes en veel liefs, Jessica in Utrecht.

Jeanneke 1
27 maart 2015 22:59
_
Ine al vast van harte gefeliciteerd en een mooie dag gewenst, lieve groet Jeanne

Moni
16 november 2013 14:18
_
Ben ik nu lid ? ik hoop het nou ik hoor het wel van jou kussie liefs




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door mellina om 11:07
_
Mellina Online

Door elvira om 11:06
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Peter de Haan om 11:06
_
Peter de Haan Online

Door elvira om 11:06
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door AngelB om 11:06
_
AngelB Online

Door elvira om 11:05
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door sibilla68 om 11:04
_
Sibilla68 Online

Door elvira om 11:04
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



ďDe angst wordt me steeds vreemder.Ē


In de lees- en gespreksgroep

Datum: zaterdag 12 juni 2010 10:24. V&B Juli 2010. Interview Frans Boddeke door Eric Corsius.

“De angst wordt me steeds vreemder.”

Frans Boddeke C.Ss.R. (1931) is een man van het woord – en met name van het geschreven woord. Hij was jarenlang redacteur van Vrij & Bevrijdend en daarvoor van diens voorgangers Ter Informatie en Contactblad. In 2004 was hij degene die de naam bedacht voor ons blad. Onze lezers kennen hem vooral van de miniaturen die hij schrijft voor Vrij & Bevrijdend: korte bespiegelingen van poëtische aard. Frans is altijd trefzeker en – hetgeen voor een redactie weldadig is – op tijd met zijn teksten. De redactie wilde Frans een keer wat nadrukkelijker in de schijnwerpers plaatsen, want achter de schrijver staat een bijzonder mens, een speciaal redemptorist.

Frans ontvangt mij in zijn appartement bij de dominicanessen in Nijmegen. Ook zijn hartsvriendin Ine Verhoeven is aanwezig. Het doet mij goed hem te zien als hij mij in de gang tegemoet komt. Hij is nog geen twee maanden geleden ontslagen uit het ziekenhuis na een lange en zware ziekteperiode. Ongeschonden is hij niet uit zijn ziekbed gekomen. Hij is snel vermoeid. Aan één oog is hij blind en het andere oog functioneert nog maar beperkt. Dat is een zwaar gelag voor de man voor wie lezen en schrijven zijn ziel en zaligheid zijn.

“Schrijven is echt mijn vak”, zo zegt Frans. Met terechte trots heeft hij, die in het dagelijks leven zo bescheiden is, zijn publicaties bovenop de glazen boekenkast het dressoir in het gelid geplaatst. Het is een halve meter, alles bij elkaar. Ze staan in chronologische volgorde: te beginnen bij de speciale edities van Berichten uit Boschveld (het parochieblad van de parochie waar Frans drie decennia gestaan heeft) tot en met zijn laatste bundels. In het midden steekt het kleurrijk uitgegeven boekje over Gerardus er boven uit. Dat laatste boek is één van de vele coproducties met Ine, die niet alleen in het dagelijks leven, maar ook in zijn schrijverschap zijn stimulans, steun en toeverlaat is. Wat niet zichtbaar is, zijn Frans’ ontelbare columns, gedichten en overwegingen, onder andere in de Gerardus(klok) en in de Frontlijn: het als volksmissieblad begonnen blad ‘voor katholieken binnen en buiten de kerk’. Daarvan was hij in de laatste tien jaar van het bestaan, dus tot 1997, de hoofdredacteur. Overigens heeft Frans, net als de zelf virtuoos dichtende Ine, ook een weblog.

Frans is de meester van de kleine vorm. Ooit begonnen met sprookjes en pastorale verhalen, ging hij verder met gedichten en schrijft hij de laatste jaren vooral korte bespiegelingen. Als ik hem een ‘pastorale Carmiggelt’ noem, wuift hij dat weg. Niet alleen uit bescheidenheid, maar ook om een andere reden: “Mijn voorbeeld was en is eerder Godfried Bomans. Hij hoort tot mijn favoriete schrijvers, naast Dickens, Dostojewski, Tsjechow , Oosterhuis en Reve. En niet te vergeten Rilke! Van Bomans leerde ik ook, om in mijn preken en artikelen aandacht te besteden aan de vorm”, vertelt Frans: “Door te beginnen met een herkenbaar voorbeeld of de actualiteit trek je de aandacht. Ook de concreetheid en de verbondenheid met het dagelijks leven heb ik van hem geleerd. Toen ik kapelaan was in Den Bosch en op school godsdienstles gaf, eindigde ik altijd met een sprookje van Bomans. De ouders waren daarover soms wat verbaasd.”

De echte doorbraak van het schrijverschap van Frans kwam begin jaren negentig. Na dertig jaar in de parochie te hebben gewerkt, oriënteerde Frans zich op andere bezigheden in redemptoristenkring. Tijdens een bezinningsperiode in de abdij van Berne, ontdekte hij dat het schrijven echt bij hem paste. “Ik werd toen echt schrijver. Het werd minder iets wat ik er naast deed. En zo kwam als eerste het boek de bundel Een bloembak blauwe begonia’s tot stand.” Stimulansen van anderen speelden wel degelijk een rol: “Ik zag al de schrijver in Frans, toen hij pastor was in Den Bosch,” vertelt Ine. In 1994 vestigde Frans zich in uiteindelijk in Nijmegen, waar hij zich steeds meer toelegde op diepgang in zijn preken beschouwingen. In zijn passie voor literatuur liet hij ook anderen delen. Zo las hij samen met een groep zusters in zijn wooncomplex teksten van Oosterhuis, Rilke en Etty Hillesum.

Etty Hillesum was een openbaring voor Frans: “Zij gaf woorden aan mijn eigen zoektocht naar een ander godsbeeld: zij beschreef een God die niet bang maakt en veroordeelt, een God die mensen geneest van de angst. Een van haar mooiste uitspraken is: ‘De angst wordt mij steeds vreemder’, maar ook: ‘Men is in niemands klauwen als men in jouw armen is, mijn God’”. Desgevraagd bevestigt Frans dat deze zoektocht naar een menslievende God voor hem een levenslange worsteling is geweest. Zoals velen is hij, ook als jonge redemptorist, opgegroeid met het beeld van een straffende god. “Ik voel me nu echt bevrijd en ben van de grote angst genezen. In de biechtstoel, en later in pastorale gesprekken, heb ik me er altijd voor ingezet, mensen van de angst voor God te bevrijden”, zo zegt hij. Woorden kunnen bevrijden - en niet alleen in de biechtstoel: “Op teksten krijg je nooit zoveel reacties, maar als ik een reactie krijg van lezers of toehoorders, dan gaat het vaak over deze bevrijding. Ik heb dan met mijn woorden mensen blij gemaakt. Ikzelf word trouwens ook blij als ik iets heb afgemaakt: zo’n tekst is iets van mezelf.”

En via het bevrijdend woord komen we bij de traditie van de redemptoristen. Frans heeft van huis uit niet de neiging om zich sterk te identificeren met bepaalde personen uit de geschiedenis. Wel had hij altijd een bijzondere band met Henk Manders, die hem ook dichterbij Alfonsus bracht. Toen zij samen werkten aan het boekje Menslievendheid moet ik aanzeggen, raadpleegde Manders hem en liet hem zijn teksten toetsen op hun trefzekerheid en toegankelijkheid. “Het is altijd belangrijk om mensen te hebben, die met je meelezen en je corrigeren, zoals ik Ine heb. Dat veronderstelt wel een basis van vertrouwen.”

In de kerk, met haar starre dogmatiek en haar ‘arrogante zeker weten’ ontbreekt het wel eens aan het bevrijdende woord over de menslievende God, meent Frans. Toen Mgr. Bluyssen werd opgevolgd door de meer rechtlijnige Mgr. Ter Schure, betekende dat voor hem ook een zekere breuk. Hij verliet de priesterraad, nadat de nieuwe bisschop deze had gezuiverd van niet-priesters. Toen in 1987 de Acht Mei Manifestatie plaatsvond in de Brabanthallen – en daarmee op het territorium van zijn parochie - heette Frans als pastoor de toegestroomde menigte welkom, daarin aangemoedigd door de toenmalige plebaan Van de Camp, die zich veiligheidshalve op de achtergrond hield.

De laatste jaren was Frans voorganger onder andere bij de zusters dominicanessen en in de ziekenhuizen in ’s-Hertogenbosch. Hij assisteerde Johan Meijer in diens Pastorale Eenheid Emmaus en ging voor in de Dominicuskerk en de Boskapel. Op zijn manier gaf hij vorm aan de liturgie, vooral geïnspireerd door Huub Oosterhuis, die hij ook vaak heeft horen preken in de Rode Hoed. Al kwalificeert Frans zichzelf met de bekende zelfspot als ‘heerlijk heidens’ en een ‘beetje te links’: hij is op en top pastor en van harte katholiek: “Ik kan me wel verplaatsen in het onbehagen van Peter Nissen [de katholieke kerkhistoricus die zich onlangs verbond aan de vrijzinnige geloofsgemeenschap in Nijmegen, red.] maar ik denk dat de kerk wel te redden is, zolang als wij redemptoristen en anderen maar standhouden met onze bevrijdende boodschap. De angst, het lijden en de machteloosheid moeten dan minder centraal staan, en meer de hoop en de opdracht om, in de geest van de theoloog Jürgen Moltmann, ons geloof op deze aarde waar te maken. De hoop moet centraal staan.” En zo staat Frans ook in het leven. “Je bent niet bang voor de dood,” zegt Ine tegen hem. En Frans, er een positieve draai aan gevend: “Ik ben blij met mijn leven, zoals het gegaan is.” •






Geplaatst op 08 augustus 2015 18:13 en 2505 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Moontje  
08 aug 2015 23:26
Oooo wat een boeiend leven lees ik hier van men lief vake en moeke , ik ben zo trots en maak ook alles wat ik hier lees in gedachten mee , zo ontroerend mooi , en zeker kan men vake mooie gedichten schrijven alsook een preek geven , ik ben zeer trots op jou men vake en ook men moeke natuurlijk , ben blij dat je dit met ons wil delen , ik kom er zeker nog eens naar kijken en lezen veel te mooi chapeau je verdiend een dikke pluim een dikke proficiat !! kusssss oele trotse keindeke

IneMaartje  
09 aug 2015 01:19
Dank je wel, Moontje, een bijzondere reactie van een bijzonder mensenkind, van jou.
_





_
Moontje  
09 aug 2015 10:35

ik zal hier heel vaak komen kijken en genieten men lief moeke zeker weten !! ik koester dit zelfs :grin:

IneMaartje  
09 aug 2015 11:14
Heel fijn te lezen, Moontje, dank je wel.
_





_
Ofsen  
09 aug 2015 14:07
inderdaad, als je zo uit het ziekenhuis komt, en je bent altijd met lezen en schrijven bezig geweest, is dat vreselijk. Frans mag dan een meester zijn in de kleine vorm, als ik over hem leest, vind ik hem een topper gezien datgene wat hij in zijn leven heeft gedaan. ik ben ook niet bang voor de dood, maar nu nog even niet. dat Frans nog maar een lange tijd mag doorgaan in gezondheid. mooi artikel.

IneMaartje  
09 aug 2015 19:46
Dank je wel, René, ben ik heel blij mee.
_





_
Sibilla68  
11 aug 2015 21:01
Boeiend om te lezen Ine. Ik was graag parochiaan bij hem geweest, hij was en is nog steeds een pastor. Ik lees nog altijd graag zijn boeken en luister graag naar zijn preken, een wijze, doorleefde man.

Eenzamefietser75  
11 aug 2015 21:47
Eens een Herder, altijd een Herder.
_