Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
In het land waar mensen wonen
Memorabilia & Feitelijkheden in Proza
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


'n Klokske tikt zijn tikken luid zolang 'n klokske tikken kan. 'n Schrijverke schrijft zijn woorden op zolang 'n schrijverke schrijven kan.



Mijn Profiel

IneMaartje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Koffiedrinken uit een glas
13 maart 2018 17:45

Paradiso
17 november 2016 07:12

Toen was ik nog een kind
15 november 2016 15:31

Het is maar wat je bezighoudt
25 oktober 2016 16:47

Waarom ik zo mopper?
26 september 2016 10:39




Fotoboeken


De koffie in DGL is heerlijk in de zon (63)
_
Ravenstein, niet te versmaden (46)
_

Naar Moeke Mooren in Appeltern (39)
_
Het is helemaal juni in de hof (23)
_

Dorp aan de rivier (2) (19)
_
Memorabilia - deeltje 4 (28)
_






Weblog Vrienden


Boddeke
Van: boddevin

Mijmeringen
Van: Ofsen

Natuur
Van: jeanneke1

Sibilla atalanta
Van: sibilla68

Zoek de zon op
Van: mariekevannimwegen

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Websitestory
Van: Koffiekaatje

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy

Regendruppelzegendruppel
Van: Marinka49

Annemoon anne
Van: moontje




Gastenboek berichten

Jesse come home
09 januari 2016 22:23
_
Hoi lieve Ine, wat schetst mijn verbazing... zag ik net bij Paul de stoute leeuw een talentvolle jongen uit Vught, genaamd Flemming, met een prachtig lied "Digital Age"..erop gegoocheld en de naam: Viguurs deed me eens goed naar hem kijken, hij zou toch niet een zoon van A en A zijn? En jahoor! Wat lijkt hij veel op jou! Sinds kort ben ik "ook digitaal bezig", ik heb mijn geëmailleerd adres bij de video "Digital Age" gezet op dit blog, mocht je het leuk vinden om bij te kletsen, groetjes en veel liefs, Jessica in Utrecht.

Jeanneke 1
27 maart 2015 22:59
_
Ine al vast van harte gefeliciteerd en een mooie dag gewenst, lieve groet Jeanne

Moni
16 november 2013 14:18
_
Ben ik nu lid ? ik hoop het nou ik hoor het wel van jou kussie liefs




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door elvira om 11:04
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door elvira om 11:03
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door elvira om 11:00
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door marbo45 om 11:00
_
Marbo45 Online

Door MARIJ750 om 10:59
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door MARIJ750 om 10:59
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door MARIJ750 om 10:58
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door MARIJ750 om 10:57
_
Nieuwe Reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Allemaal weelde!



We waren in de ochtend van huis gegaan omdat het zaterdag was. We haalden de krant en twee cappuccino's 65+ bij de MacDrive en genoten er op de parkeerplaats met ons drietjes van, want Cindy mag altijd de bekers uitlikken, dat weet ze en daar wacht ze trouw op. Het was genoeglijk in de koets en we maakten het plan ergens heen te rijden, maar ik was wat mat van de slechte nacht die ik had moeten doorstaan, dus ik dacht: ‘Ís er niks gezelligs dicht bij huis? Jawel! We gaan in de stad de attributen voor de Vierdaagse bekijken, eens zien hoever ze zijn met de voorpret.’


De Oranjesingel had de stellages grotendeels klaar staan, de loopbrug ook, en verder konden we het niet bekijken maar de sfeer was al voelbaar. Bij de afslag van de grote brug naar Lent stond hoog een enorme verzameling vlaggen te wapperen, van internationaal allooi. Wat een weelde! Nijmegen is befaamd over de hele wereld wat het 4-daagse wandelevenement betreft. Een zekere trots overkomt den braven burger dan weer wel, in dezen mij dus.

Toen reden we richting Beek en passeerden ter linkerzijde de Ooijpolder en rechts het machtige geboste van Beek-Ubbergen. De zon scheen weldadig. Ik wilde ondanks mijn matheid wandelen, even maar, want lang lukt het me niet, wandelen, ja, maar waar? En ik wist het. ‘Waar rijd je naartoe?’ vroeg mijn beminde passagier. ‘Naar Persingen,’ zei ik en hij bezegelde mijn mededeling met een glimlach, mooier kon het niet.

We reden Persingen binnen, namen de bocht bij een heel mooie woning en kwamen op de smalle dijk, gingen een stukje naar links en parkeerden de auto half in de schaduw. De weldaad van het land om ons heen maakte ons allebei diep gelukkig en we keken elkaar lachend aan terwijl ik genoot van zijn mooie, zacht blauwe ogen. Wat een voorrecht, deze bijzondere mens aan mijn zij.

We namen een trapje dat ons naar de smalle weg loodste en staken over naar het grindpad langs het kerkje, te weten het kerkje van Persingen, een lieflijk kerkje met veel historie, bewaard voor het nageslacht en voor de kunst; erediensten worden er niet meer gehouden of men moet er willen trouwen, dat kan voor een slordige duit, met geld kom je ver.

Bij de poort stond een bordje: Open. ‘O, dat is een verrassing! Wat zou er binnen gaande zijn?’ En we stiefelden blijmoedig benieuwd richting de kerkpoort en keken naar binnen. ‘Kom erin!’ riep een mannenstem. Hij behoorde aan een van de drie gebroeders schilders De Winter. Mevrouw De Winter deed aan kaarten borduren en dochter De Winter maakte handtassen, zo zagen wij, want er stond een en ander van hun hand te bezichtigen in het oude, kerkelijke ruim. Mijn fototoestel lag natuurlijk thuis. We gingen langs de schilderingen, genoten van wat er te zien was en zagen er veel in en soms weinig. Op het oude altaar lagen in dezelfde verlopen sfeer oude ansichtkaarten; ze waren geborduurd en versierd met glitters, heel schattig zag de voorraad eruit en de kunstenares kwam toegesneld terwijl de heren schilders ons intussen al nijver begeleidden, zij waren met twee van hen. Het was gelijk een stoet bejaarde kunstenaars daar in dat kerkje en de sfeer was erg fijn, het viel op; maar ik snapte de aandacht wel, want in zo’n verlaten oord en met een zo weinig bekende kunstenaarsnaam is elke passant die onverwacht bij je expositie arriveert en ook nog binnentreedt om alles te zien een welkome gast. Ik genoot en mijn metgezel deed dat zichtbaar ook.

De borduursels leken beschaafd om aandacht te roepen, oogstrelend als ze toonden op afstand en, naar we zagen, ook van dichtbij. ‘Koop een paar kaarten, als je ze mooi vindt, het is een mooie herinnering!’ ‘Jawel, maar ze kosten nogal wat… 8,5 euro per stuk.’ ‘Neem er dan één.’ Dat was snel akkoord, één moet kunnen, herinneringen zijn ook wat waard.’ Wat een mens zich wel niet wijsmaakt om verantwoord zijn zin door te drijven. Want voor wie zou je op je oude dag nog herinneringen sparen? Ik zocht er een uit die ik op dat moment de mooiste vond: een donkere vrouw die me aan mijn moeder deed denken, waarschijnlijk door de Joodse uitstraling en de chique, oud modieuze kledingstijl. ‘Die gaat in een lijstje,’ dacht ik, ‘en misschien krijgt iemand hem van me cadeau.’ Maar ik kreeg hem apert zelf cadeau en het lot heeft daarmee bezegeld dat de uitzonderlijke kaart bij mij blijft, cadeaus geef je niet door.

We kregen koffie met een grote ronde koek erbij, we namen een en ander graag tot ons en genoten van het milieu waarin we tout à coup verzeild waren geraakt, van de nieuwsgierige gasten die daar met een lichtelijk arrogante blik langs de schilderingen liepen en als gesettelde kunstkenners rondkeken, hoe blasé, het valt niet te ontkennen, alsook van de praatgrage kunstenaars die ons met verve uitleg gaven van wat hen bezighield. De broers konden er wat van, ze hadden alle drie een andere stijl, en alle drie waren ze in hun werken kwalitatief niet uitgesproken goed of slecht te noemen, ik ervoer alles als mooi wat ik zag, terwijl ik toch heus een kritische blik heb.

We kwamen niet weg, de broers bleven praten, maar ons gestel en onze magen gaven aan dat het etenstijd was en we wrongen ons uit de gesprekken, werden nog snel met visitekaartjes bestookt en met tips voor you tube: ‘daar zijn we te vinden’. Ach, het is te begrijpen. De vreugde en de rijkdom die je zelf ervaart, wil je delen met wie zich bij je aanmeldt en op dat moment waren wij daar met onze kleine hond, die overal heel graag snuffelde en zo’n uitstapje tot nu toe niet had gekend, maar nu wel. Ik liet een bodempje koffie voor haar over, ze dronk het op en toen vertrokken we uit de weldaad van de aandacht die ons in dat onverwacht mooie uur zomaar overkwam. Gods wegen zijn wonderbaar. Ik zal het niet ontkennen.

In de behaaglijke zomerwarmte voelden we ons meer dan gelukkig. Innig tevreden reden we door het zomerse landschap huiswaarts. God is goed.

© Ine Verhoeven 19 juli 2015





Geplaatst op 19 juli 2015 15:19 en 2147 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Ofsen  
19 jul 2015 21:23
we woonden op de hoek van de van Santstraat en de Koolemans Beynenstraat. we hadden een balkon en jaren lang, de derde dag kwamen ze langs, zat we naar de Vierdaagse te kijken. zal dat spektakel nooit vergeten. Persingen kan ik met niet meer herinneringen terwijl ik toch wat heb afgezworven rondom Nijmegen en in de Ooypolder. toen was er nog de grens met Duitsland. goed geschreven IneM, alsof ik er bij was.

IneMaartje  
19 jul 2015 21:41
Dank je wel, René. Als je uit de stad meteen over de hoofdweg naar de Ooijpolder rijdt, zie je links in de weilanden het kerkje van Persingen liggen, je kunt het niet missen. Het is een heel opmerkelijk signatuur in de polder. Je weet het vast wel, maar bent het even kwijt, denk ik. Leuke reactie van je, ik was zojuist nog in de stad om mijn zoon met eega af te zetten die naar de Stevenskerk zijn voor een muziekfestijn en ik genoot van al wat ik onderweg zag, het is zo een sociale gebeurtenis, heel gezellig, doet me erg goed.
_





_
Boddevin  
19 jul 2015 21:49
Prachtig beschreven naar waarheid. Een heel gave overdenking. Het was met recht: carpe diem! :grin: Dank je wel,ook omdat ik voor honderd procent op je kan bouwen. Je kunt het nog steeds: goed verwoorden en boeiend schrijven!.

IneMaartje  
19 jul 2015 22:29
Dank je wel Boddevin, dank je wel.
_





_
Moontje  
20 jul 2015 17:02
Schittered subliem , ik heb er geen woorden voor ,, zo mooi beschreven alsof oe keindeke er zelf bij was , ik zie alles zo van dichtbij , ik hoop het ooit in het echt te mogen en kunnen beleven hartelijke dank voor dit wondermooie verhaal ik heb er weer zoo van genoten men lief moeke dank knuf oe keindeke

IneMaartje  
20 jul 2015 17:47
Graag gedaan lieve Moontje, ben zo blij dat je het mooi vindt en er bij was, zoals het voelde.
_





_
MarijkeCC  
21 jul 2015 12:29
Een prachtig verhaal...zoals je schrijft over de bijzondere mens aan je zij ontroert me zeer. Erg fijn een dergelijk geluk!
Zo genoten van alles die dag! Prachtig verwoord! Dankjewel Ine!

IneMaartje  
21 jul 2015 12:53
Jij ook dank je wel, Marijke.
_





_
Tharisis  
21 jul 2015 15:48
Een hartverwarmend verslag van een uitje in een omgeving die mij nog steeds heel dierbaar is. Zoete herinneringen borrelden op...
De sfeer rond het Vierdaagse Wandelfenomeen van Nijmegen en Omgeving, Beek-Ubbergen, de idyllische dijk door de schitterende Ooypolder, het kleinste dorpje van Nederland: Persingen, en het kerkje met daarin haar diverse kunstuitingen...

Dankje Ine, ik voel me al lezende net zo gelukkig en innig tevreden als jij, toen je door het vredige, zomerse landschap naar huis reed...
:grin: Toos

IneMaartje  
21 jul 2015 16:20
O Toos, dank je wel, lief van je.
_





_
Wenny-m  
21 jul 2015 22:08
Een dag met een sterretje dus. :grin:

IneMaartje  
21 jul 2015 22:30
Ja Wenny, zeker weten, dank je wel.
_





_
Sibilla68  
25 jul 2015 21:07
Een mooi verhaal Ine, een dag met stip. Met een fijne mens aan je zij en aardige mensen in een karakteristieke omgeving. Dat is extra genieten. Heerlijk voor jullie.

IneMaartje  
29 jul 2015 21:58
Fijn Sibilla, deze reactie van je.
_