Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
In het land waar mensen wonen
Memorabilia & Feitelijkheden in Proza
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


'n Klokske tikt zijn tikken luid zolang 'n klokske tikken kan. 'n Schrijverke schrijft zijn woorden op zolang 'n schrijverke schrijven kan.



Mijn Profiel

IneMaartje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Paradiso
17 november 2016 07:12

Toen was ik nog een kind
15 november 2016 15:31

Het is maar wat je bezighoudt
25 oktober 2016 16:47

Waarom ik zo mopper?
26 september 2016 10:39

Mosseltjes
13 augustus 2016 17:01




Fotoboeken


60 jaar getrouwd Ton & Fred 16 maart 2013 (5)
_
Duitsland, net over de grens in Kranenburg (41)
_

Ja hoor, sneeuw en gladheid en storm erbij (7)
_
Nazomerse dag van 5 9 2013 (19)
_

Het vervolg van de rit ging naar Langenboom (32)
_
Bezoek aan Huize Rosa aan de Dennenstraat (47)
_






Weblog Vrienden


Boddeke
Van: boddevin

Mijmeringen
Van: Ofsen

Natuur
Van: jeanneke1

Sibilla atalanta
Van: sibilla68

Zoek de zon op
Van: mariekevannimwegen

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Websitestory
Van: Koffiekaatje

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy

Regendruppelzegendruppel
Van: Marinka49

Annemoon anne
Van: moontje




Gastenboek berichten

Jesse come home
09 januari 2016 22:23
_
Hoi lieve Ine, wat schetst mijn verbazing... zag ik net bij Paul de stoute leeuw een talentvolle jongen uit Vught, genaamd Flemming, met een prachtig lied "Digital Age"..erop gegoocheld en de naam: Viguurs deed me eens goed naar hem kijken, hij zou toch niet een zoon van A en A zijn? En jahoor! Wat lijkt hij veel op jou! Sinds kort ben ik "ook digitaal bezig", ik heb mijn geëmailleerd adres bij de video "Digital Age" gezet op dit blog, mocht je het leuk vinden om bij te kletsen, groetjes en veel liefs, Jessica in Utrecht.

Jeanneke 1
27 maart 2015 22:59
_
Ine al vast van harte gefeliciteerd en een mooie dag gewenst, lieve groet Jeanne

Moni
16 november 2013 14:18
_
Ben ik nu lid ? ik hoop het nou ik hoor het wel van jou kussie liefs




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door visboertje om 09:05
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door ladyzzz1 om 09:04
_
Ladyzzz1 Online

Door jannie1944 om 09:02
_
Nieuwe Foto van de dag geplaatst

Door jannie1944 om 09:00
_
Nieuwe Foto van de dag geplaatst

Door elly01 om 08:59
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door greet65 om 08:56
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door hehety om 08:53
_
Hehety Online

Door joop3232 om 08:51
_
Nieuwe Foto van de dag geplaatst





_

Andere artikelen



Dagboek 15 juni t/m 30 juni 2005 (deeltje 2)



Een terugblik op de maand juni 2005 in mijn dagboek, gebeurtenissen van alweer 10 jaar geleden. Het is leuk te vergelijken, juni toen en juni nu. Dit vind ik zelf. Veel leesplezier!


Woensdag 15 juni:

15 juni is de gedenkdag van alle private grote feesten tegelijk. Dat heb ik eens zo ingesteld om alles te vergemakkelijken. Je geheugen hoeft dan maar op 1 datum geconcentreerd te zijn. Vandaag is dan de dag der dagen. Dus heb ik met een select gezelschap de aarde betreden van De Wolfsberg, heerlijke grootheid onder de kroegen en overige horeca. Enfin, het gezelschap was wel erg select, te weten mijn schrijfmaatje en ik. In de junizon zaten we daar en dronken thee en rivella. Het was niet overvloedig, dat niet, maar het was knus en gezellig en vertrouwd, en ook nog chic en bejaard, een beetje wijs ook. In zulke gemoedelijke sferen is het enkel genieten. Niet veel praten, kijken, rusten, slokje thee, ogen dicht en weer open. Bis. Hoe schoon is er het heuvelland. Hoe hoog zijn er de oude bomen. Hoe groen is er het gras. Een dame met hoed keuvelde met een dame met kapsel, wat is het verschil in prijs van zulke hoofdtooien? De ober was goedgemutst. Hij babbelde en vertelde, maar waarover ging het allemaal? Koele bries, honden los en man en vrouw samen aan de wandel. Trouwhuisje op het grasveld, wie gebruikt nou zoiets? In de verte Groesbeek, mooi en pittoresk.

2 uur later afrekenen. Het valt wel mee voor zo’n rijk gesitueerde ambiance. Ik nam mijn wandelstok met de blauwe knop, zo’n stok loopt net even iets zekerder. Samen nog een eindje aan de wandel en herinneringen opgehaald aan februari 2003, toen vierden we met zijn vijftigen mijn zestigste verjaardag en het boek Van mensen onderweg – met Geloof, Hoop en Vrede werd gepresenteerd. Maar ik had hier ook een vriendenfeest gegeven, dat was op Valentijnsdag 2004. Memorabilia, het is voorbij. Herinnering is het restant, maar wel een blij restant. De lucht betrok, klaarde dan weer op, de zon straalde en was weer weg. Alle dagen van deze zomervakantie zijn tot nu toe van grote genade.

Mijn goede buurman Frans G. zet al mijn schrijfwerk op de site. Ik ben hem heel dankbaar, dat mag expliciet gezegd. Zo genieten we allemaal van elkaar, van elkaars hulp en van de aardige wederwaardigheden die allemaal gelezen en geweten mogen zijn. De dag is geplukt. De ziel is content. Het hart lacht. God is goed. Laus Deo!

Donderdag 16 juni:

Vandaag is mijn trouwdag, althans de kerkelijke. Die dag heb ik gisteren impliciet gevierd op de grote gedenkdag. Het is alweer 43 jaar geleden. Gek, dat je dat huwelijkse moment nooit vergeet. De hele dag staat nog in mijn geheugen gegrift. Het goede is, dat ik erop terug kan kijken zonder al te veel emotie. Dat is de gunst van het ouder worden. Je leert vanzelf relativeren en vaak ook word je beminnelijker. Dit leert het leven, althans aan mij: haat is voor de dommeriken, liefhebben is voor de mentaal rijken, dus voor de wijzen. De wereld zou mooier zijn, betrouwbaarder ook, als je wijs bent in je daden en je denken juist op de hele cruciale momenten van je leven, van elkaars leven. Maar mensen zijn allemaal anders. Dat valt te respecteren. Het anders denken maakt het wel moeilijker, soms. Enfin. Vandaag wil ik naar Den Bosch en misschien wil Sybil met me meegaan, ze is nu onderweg naar Nijmegen. Ja Sybil. Vriendin van vreugde en smart tegelijk. Moeizaam opgebouwde vriendschap, maar intussen welzeker tegen een stootje bestand. Als mensen elkaar maar leren verstaan en vergeven ten goede. Veel mensen kunnen helemaal niet vergeven. Die blijven vastgeroest in hun vermeende principes en geven de ander en elkaar geen kans. De kans om mens met de mensen te zijn. Bij mens zijn hoort het fouten maken, het vallen en het opstaan. Struikelen we, als mens, we praten erover en we helpen elkaar op te staan en verder te gaan. De levensweg is moeilijk genoeg. Ik denk dat dat de evangelische boodschap is: liefhebben, om van daaruit helemaal mens te kunnen zijn.

Ik ga me aankleden. De tijd staat niet stil. Het is snel weer middag. Buiten staan de nieuwe bloemetjes die gisteren nog zijn gekocht, stilletjes te bloeien, lila en oranjerood en zalmkleur. De vogels waren hun plaatsje even kwijt, maar dat is alweer in orde. Ze pikken en drinken en vliegen vrolijk verder. Raar eigenlijk, een vogelleven. Wat is hun geheim ervan? De morgen is vol stralende zonneschijn, ik zie ook de wuivende bomen, vandaag alweer! Ik bid mijn morgengebed. Moge deze dag goed worden. Moge Hij waken over de wereld. Laus Deo!

Vrijdag 17 juni:

Het zal warm worden, vandaag. Wat trek je dan aan naar het wekelijkse marktje in Grave? Een kast vol kleren is een kast vol problemen, lijkt het wel. Maar het geeft je ook een rijk gevoel, keuze genoeg, je bent dus niet armetierig maar rijkelijk voorzien. Enfin. De onderbuurman moest vanochtend al vroeg mijn raamreiniger uit zijn tuintje oprapen, die was tussen de balkonspijlen gegleden en naar beneden gevallen. Hij vertelde dat er vanochtend ook al een dood vogeltje lag. Zielig. Hij had het beestje vriendelijk begraven. Merkwaardig toch, dode vogeltjes nopen te worden begraven. Mijn vrolijke maar gestorven agapornisje Kleine Kraal, alias Stuffie, ligt ook in zijn grafje, bij de dominicanessen in de privaattuin van pater Frans. Het is een klein heiligdom, met een stenen vogel erbovenop gezet als wakend herkenningspunt. Wat is het geheim van de tederheid gevoelen bij het ene dier en de afschuw ondergaan bij het andere? Daar ben ik nog niet uit. Kom op, ik kleed me aan en rijd naar Grave. De markt nodigt uit en Grave is een lieflijke plek om te zijn. Dan heb ik nog niet over de overheerlijke Gravese bananensoes geschreven, maar dat komt nog wel. Het valt me op dat het weertype zo kalm is vanochtend, lichtelijk afstandelijk in kilte met toch weer ergens een hunkerende zwoelte die nauwelijks kan wachten zich te manifesteren. Mogen de dagen van alle mensen goed zijn, aanvaardbaar, leefbaar en mogen de mensen zelf goed zijn, aardig, goedgestemd en niet aflatend vergevingsgezind. God, ik wil graag een goed mens zijn vandaag. Amen.

Zondag 19 juni:

Gisteren schreef ik een afscheidsgedicht voor een stervende moeder, te weten voor de moeder van Philomena B., alias Theofila Boerhoefer, voor wie ik in 1996 op haar verzoek in het kort haar levensloop schetste. Zij wilde dit vooral omdat zij toen een tumor in haar hoofd had en niet wist welke kant haar leven op zou gaan; zij wilde haar leven verwoord hebben indien zij zou sterven. Ik schreef toen voor haar, na me intensief te hebben geïnformeerd over haar levensloop, in mijn nooit verschenen verhalenboek De schrijfster is NIET gek het hoofdstuk Uit de mond van Verbolgen Vrouwen, ‘Voor ik sterf, heb ik nog iets te zeggen’. En zij, Philomena alias Theofila, was zeer content met het verhaal. (Zie: Verhalen) Onlangs had Philomena me weer gevraagd een tekstje te schrijven, maar nu voor het gedachtenisprentje van haar moeder. Ik heb daarop het volgende geschreven, in de wetenschap dat het moederschap niet te evenaren is: je moeder is en blijft altijd je moeder, onverkort. (Zie: moederdagartikel bij Beschouwingen) Philomena B. was met de tekst instemmend blij:

Mijn moeder

Er zijn moeders met een drukke baan

En moeders met een kinderschaar

En moeders met een levensloop

die je zou willen dromen.



Er zijn moeders die er nimmer zijn

En moeders trouw aan man en huis

En moeders ken ik er genoeg

die je zou willen dromen.



Mijn moeder was uniek van snit

Als vrouw en mamma elegant

Als moeder onvolprezen

Geen vrouw gelijk aan haar.



Mijn moeder had een gouden hart

voor wie zij maar waarderen kon

Mijn moeder was een vrouw

van eigenzinnigheid.



Mijn moeder is voorbijgegaan

Ik zie haar gaan, ik zie haar staan

Ik zie haar alle dingen doen

die zij zo heel graag deed.



Mijn moeder blijft voorgoed bestaan

Er is de lach, er is de traan

Herinnering aan misverstaan

Of had ze je begrepen?



Mijn moeder heeft markant geleefd

Ik zal haar nooit vergeten

Ik heb haar altijd liefgehad

Dat zal ze toch wel weten?



© Ine Verhoeven

Nijmegen, 18 juni 2005

----------------------------------------------------------------------------------

Vanmorgen was het leven vol zonneschijn. Ik was vroeg uit de veren en nam het besluit naar Uithoorn te rijden. De oude dame Margarethe zou beslist blij zijn met een bezoekje. Ik had mijn reisvriend meegevraagd en zo reden we in de zondagse vroegte gestaag richting Het Groene Hart. We tuften tussen de Vinkeveense Plassen door en zwaaiden naar de hoge Vinkeveense kerktoren in de verte. Uithoorn an sich oogde nog verlaten op dit vroege zondagmorgen uur. Maar de oude dame deed wakker en kwiek open op ons aanbellen. Zij zag er fantastisch uit, als een kleine koningin, goed verzorgd, alles kleurig kloppend en met passende sieraden bij haar zomerpakje. Zij straalde blij bij de begroeting. Er hing een sfeer van vreugde in haar woning en kleine rozen van rozig oranje heb ik voor haar in een vaas gezet, als een lieve bevestiging. We zongen haar Duitse liedjes en dronken knus samen de koffie. Een uurtje blijheid. Met kleine en grote wijsheden van een bijzondere vrouw, zo met haar bijna 98 jaren. Het is voor mij van een grote genade haar te mogen kennen en af en toe te mogen meemaken. Ze is een unicum in mijn beleving, en ze is misschien wel de positiefste vrouw die ik ken. Bij ons vertrek zwaaide ze ons vrolijk uit vanaf de balustrade. Wiedersehen! Wiedersehen! Een toetertje en nog een wuifhand vanuit het autoraam. Wiedersehen! En weg waren we weer, weg in de zon. 3 blije mensen, 2 hier en 1 daar. De hele dag is goed geweest. Dit is vandaag, derhalve, mijn dankbare avondgebed. Laus Deo!

Maandag 20 juni:

Vanochtend weer vroeg uit de veren, als gisteren. Het is al bijna heet buiten. De zon doet nijver haar werk. Helemaal echt zomer is het nu, geen twijfel mogelijk.Vandaag gaat de rijtoer naar Wittem plaatsvinden, voor de grote redemptoristische bijeenkomst in het klooster, die is morgen en begint al vroeg. Derhalve. En wellicht mag ik dan ook mijn goede wetzus Margriet ontmoeten. Ik denk associatief aan de trouwdag van mijn oudste broer, zij is zijn schoonzus. Wat was het een bijzonder feest, chic aangekleed en met rijtuigjes trokken we door de stad Maastricht. O ja, dat was toen heel bijzonder. (Nu kan ik natuurlijk de foto’s niet vinden, te zorgvuldig weggelegd, denk ik.) Enfin. Hierdoor denk ik weer aan een gedicht dat volgens mij te weinig aandacht krijgt. Ik schrijf het hieronder, het is zo vrolijk, vooral als ik terugkijk in de tijd en probeer vooruit te zien. Het tekent mooie herinneringen en biedt prachtig perspectief, althans, dat heb ik met dit gedicht bedoeld. (Zie ook Winterboek pagina 22.)

Want er is Een Dans Voor God

Dansen met het leven

is mensen gegeven

En dansen met de dood

dat doe je niet



Dansen doen de kinderen

- spelen en dansen

Dansen doet de jonge vrouw

en dansen doet de man

Zij dansen in de vreugde,

zij dansen in het leven

de minnedans om liefdeskans

- minnen en dansen

een leven vol kansen, nog

Zij dansen met elkaar

want dansen met de dood,

dat doe je niet



Dansen doet de grootmama,

zij danst over de grasjes

van het veld, nog licht

als eens; haar levenslied

is nog niet af, haar lust

is wel bedaard; zij is

al wat bejaard, dat ook

- maar toch; de bonpa rookt

een witte pijp en lacht

bij de herinnering, en hij

zit stil, de ogen dicht erbij;

hij peinst van hem en grootma

toen, want grootma, hij en

toen, ach ja



Dansen met het leven

is mensen gegeven

En dansen met de dood,

dat doe je niet



Daar hebben oude zielen

samen rondgedanst

De aarde beefde

en hun voeten beefden mee

Zij dansten op de maat

van God en hemel

Zij dansten op de maat

van engelengezang

totdat de zon er onderging

en een hand hen heeft gewenkt:

zij rijden weg, heel wijd en

verre heen in koets met paard

en man; zij draagt haar witte

trouwjapon en hij zijn witte

pak; en honderd witte rozen

rijden met hen mee - tot aan

de poort bij God, die daar te

wachten staat - en alle zielen

dansen in het rond als zij en

God - de God danst ook - en

dansen met de dood, dat doe je

niet, dansen doe je met je lief

en soms de hemel is, als hier;

nee, dansen met de dood, dat

doe je niet - en toch gaat

sterven door



Want er is Een Dans Voor God.

© 1999 Ine Verhoeven.

Dit mag van mijzelf mijn morgengebed zijn. Ik ga ontbijten en koffertje pakken en dan roets, weg! Met Gods zegen, want daar geloof ik in. Laus Deo!

Vrijdag 24 juni:

Lieve Phily,

Het is volbracht. Je moeder is gestorven. Ze is in vrede gestorven. Haar leven is over. Je hebt het goed gedaan, Phily. Je bent goed voor haar geweest tot het allerlaatste ogenblik. Je hebt haar vertroeteld en bezocht, liefdevol nog veel betekenis gegeven aan haar oude dag, en er was een meerwaarde voor haar toegevoegd met jou, je broer, je schoonzus en alle kleinkinderen. Je mag met een blij gevoel op deze laatste jaren terugkijken.

Dat je goede zorg voor je moeder had, heb ik altijd geweten. Dat je haar het beste van het leven gunde, staat voor mij vast als een huis. Je moeder zag er, bijvoorbeeld, onverkort uit om door een ringetje te halen. Ja, ze was in haar laatste levensdagen nog altijd een kleine koningin. Een vrouw met stijl. Je kunt trots op haar zijn, juist bij alles wat haar leven jullie allemaal aan goeds en aan minder goeds heeft geboden.

Nu is het dan volbracht. Een mensenleven lang is ze jouw moeder geweest. En nog. Want moeder, dat blijf je te allen tijde. Later, veel later, als de tijd de markante contouren slijt van alle gebeurtenissen doorheen jullie aller leven, zul je een moeder zien met karakter, met veel meer aan moois in zich dan je aanvankelijk had vermoed. En je zult blij dankbaar zijn met haar als nooit voorheen. Zij was je unieke moeder. Zij alleen.

Ik hoop dat je de komende rouwperiode goed kunt doorkomen. En dat je met een glimlach aan haar denkt. Maar zo ken ik je wel, want je bent een mens dat liefheeft. Ga door met je leven en wees verheugd. De tijd die voor je ligt, is van jou.

Ik hoop dat je nog heel lang zelf als moeder en oma op deze aarde bent. En als vriendin. En als vervangende zus. Ja Phily, er zijn mensen die van je houden.

Sterkte en liefs wens ik je van harte toe, met een lieve groet,

Ine V.

Nijmegen, 24 juni 2005.

Dit is de condoleancebrief die ik naar Phily stuurde nadat ze me vanmiddag gemeld had dat haar moeder zojuist was overleden. Ik sprak ook nog even met Tini. Het is altijd wel een ingrijpende gebeurtenis, afscheid te moeten nemen van een van je innigste medemensen, zeker als het een afscheid is door de dood. Maar het leven eist de dood op. Of is het, dat de dood het leven opeist? Ik denk het niet. Leven en dood gaan hand in hand. Een mens mag leven en een mens moet sterven, want een mens kan niet eeuwig leven op aarde. Er moet weer plaats komen voor de volgende generatie en voor de daarop volgende, enzovoort. Het is de kringloop van God, zal ik maar zeggen. Het is groots geregeld, de natuur waarvan wij mensen deel uitmaken. Wondere wereld, wondere structuur, wondere wetten. Dit is mijn avondgebed. Moge de hemel er zijn en de zielen er leven in de gloria. Amen. Laus Deo! Amen.

Zondag 26 juni:

Vanmorgen was de rit naar Den Bosch zeer voorspoedig, binnen 35 minuten waren we bij de kapel van het GZG. We dronken onze koffie in de regentenkamer; zuster Odette zei dat ze er eerder aan had moeten denken ons de koffie daar te serveren in plaats van in het kamertje achter de sacristie. ‘O’, zei ik, ‘maar alles heeft zijn charme.’ ‘Zo is dat’, zei Odette en ze lachte er vrolijk bij. Ik zal haar zeer missen en de andere zusters, Elizabeth en Veronique, ook. Op 3 juli nemen ze afscheid. En daarna is het gedaan met de heiligende service van de kloosterzusters, die al zo heel lang vooral de zieken hebben gediend in het ‘gasthuis’ van Den Bosch. Wat een probleem, evengoed, dit vertrek! Wie geeft alles aan, wie zet alles klaar, wie regelt alles vlekkeloos, zoals dat altijd ging, wie zorgt voor het altaar, voor de bloemen, voor de wijn en voor het brood? Enfin. Dat is niet mijn onrust, ik ben de lector in de eucharistievieringen en soms bij optredens van het koor, waarbij wel eens voorgelezen wordt uit onze werken. Dan treedt p. Frans namelijk ook op; hij heeft in de loop der jaren veel prachtige werken uitgegeven, bijzonder van snit, stijl en inhoud. Troostvol ook en bovenal medemenselijk geschreven.

De eucharistieviering vanochtend was ook weer genadevol en gezegend, de gebeden voelden bijzonder, de preek was krachtig en doeltreffend. ‘Wie meer van zijn vader en moeder houdt dan van mij, is mij niet waard en wie meer houdt van zijn dochter of zoon dan van mij, is mij niet waard. Wie niet zijn kruis op zich neemt en mij volgt, is mij niet waard.’ Daar staat nogal wat geschreven, in Matteüs 10,37-42! Maar p. Frans hield er een prachtige overweging op en ik las tijdens zijn preek uit Cahier tien van Etty Hillesum het tweede gedeelte van het zondagochtendgebed (12 juli 1942) voor, dit vanaf: ‘Voor het grote, heroïsche lijden heb ik genoeg krachten, mijn God, maar het zijn meer de duizend kleine dagelijkse zorgen, die je soms plotseling als bijtend ongedierte bespringen.’ Enzovoort. Ja. Het is het afstand nemen van de onnodige beslommering, het is het je onthechten van alles wat je weghoudt van God. ‘Neem van ons weg, Heer, alles wat ons van u afhoudt…’. (Zie voorbede bij Liturgie.) Er was geen koorgezang vandaag, maar ik miste het koor niet echt. In de rust en de stilte van dit heilige uur beleefde ik een intens voelbare sereniteit. O, wat is het goed geweest. Waarmee ik niet wil zeggen, dat het koorgezang normaliter geen meerwaarde zou bieden, terdege wel! Maar het gaat om God, om te bidden, om te eren en om te dienen tot heil van allen.

Vandaag is prinsesje II van Maxima en Willem Alexander geboren, een zondagskindje! Nieuw leven, nieuwe kansen, nieuwe vreugde, nieuwe pijntjes, nieuwe toekomst. Proficiat, hoe je ook gaat heten, jij! Ik wens je een lang leven vol van goedheid en liefde, vol van wijsheid en vrede en waarheid toe.

Een documentaire over wijlen Willem Oltmans was op tv. Een zeer bijzondere, aristocratische snoeshaan. Later zal zijn schrijfwerk worden gewaardeerd, dat geloof ik gewoon. Met verbazing bezag ik de ongekende hoeveelheid dagboeken die hij heeft achtergelaten - in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag, jawel! Heel bijzonder was hij, deze karakterman, en boeiend en leerzaam, hoe dan ook. Jammer dat ook hij nu alweer een jaartje dood is, maar ja. Het zij zo, amen en Life goes on.

In de hitte van de late avond, het is nog steeds warm in huis, wil ik desondanks hoopvol proberen bij de verkoelende ventilator in slaap te komen. Voor deze wonderlijk mooie zondag ben ik dankbaar. Laus Deo!

Maandag 27 juni:

Sinds de rozen op mijn balkon staan, zie ik er geen vogels meer, geen grote en geen kleine. Ik overdacht waar het aan zou kunnen liggen, dat de vogels ineens verstek laten gaan. Maar ik heb nooit gehoord of gelezen dat rozen de vogels verjagen. Het zal dan wel niet zo zijn, maar het valt wel op. Okay dus, de vogels komen niet, het voer blijft onaangeroerd; er is nog wel af en toe een vogelspoortje in het drinkbakje, daar is dan uit gedronken, dat is te zien aan het troebele watertje. Ja zeg, nu ik het grondig bekijk, ze eten zelfs niet van de fruitbol en ook het broodkruim blijft liggen, wel gek, eigenlijk. Enfin. Ik kan ze moeilijk uit de lucht plukken, ik zie ze trouwens helemaal niet meer, ook niet in de lucht. Zouden ze een beter kosthuis hebben gevonden? Liefde gaat door de maag. Het is maar broodliefde. Wacht eens, misschien zijn ze naar koelere oorden vertrokken, dat zal het zijn. O, ik weet gewoon te weinig van het vogelleven en zijn reisgewoontes af. Enfin. Ik wacht wel.

Ik moet een mooie kaart zoeken voor Thea, die morgen jarig is. Bijzondere vrouw, de moeder van Rieke. Ik kreeg prachtige foto’s door Rieke gestuurd, met balletdansertjes en Jeanne Assmann, hoe schrijf ik dat? Ik kreeg in mijn jonge jaren dansles van Wim Voeten en van Jeanne Assmann, die zijn vaste danspartner was. Ik zie beiden nog voor me, sierlijk, hoffelijk, attent en prestigieus. Ik was zeer ontroerd onlangs door Het Zwanenmeer, dat door de ouderen in Den Bosch werd opgevoerd. Er werd een documentaire gepresenteerd op tv, daarin kon je alles meemaken op artistiek gebied, dus ook de repetities met wijlen Jan Lelyveld en zijn vrouw. Ontroerend hoor. Ik zal proberen een foto te plaatsen van Jeanne en Rieke’s moeder.

Tien voor 5. Met mijn reisgenoot O. was ik naar Kevelaer vandaag. Hij draagt vandaag zijn Olivier B. Bommeltruitje, dus hij oogde aldaar chic volgens zijn roepnaam. Hij is een gedistingeerde heer, mag ik wel zeggen, vandaar dat zijn naam O. bij hem past. Het waren weer goede uren. We dineerden bij Heilen en bestelden Spargel met heerlijk toebehoren. Het waren de laatste asperges van dit seizoen.

Vandaag vind ik de zomer en beetje boring, ik word er niet vrolijker van, misschien door de zwaarte in de bomen, de takken zijn overvol en de bladeren hangen bijna verzadigd a.h.w. stil te zijn of hoogstens lichtelijk te zwieren. De dag duurt heerlijk lang, dat is een groot voordeel van de zomer, de donkerte blijft nog even weg. Midzomer in Nederland.

Marijke Lucas uit Breda belde op, ik was net thuis. Ze is een bomendroomster. Ze praat en fluistert met bomen, probeert ze terug te verstaan. Ik denk dat ze het dan nu expliciet druk heeft, zo met die volle bomen. Maar ach. Ieder heeft zijn specialiteit. Dat met de bomen praten, is echt niets nieuws. Ik schreef een gedicht, ergens in de jaren ‘80, het is gepubliceerd in ’n Bloembak Blauwe Begonia’s (1994) op bladzijde 68:

Wilden zij daar staan?


Drie bomen bij elkaar,

hun schorre bast als huid

en schor is het geluid

van mijn vermeend herkennen.

Geen schoonheid staart mij aan,

slechts dorre dode schubben

en hun stammen naar omhoog

grijpen vertakt in het niets.

Doen zij mij na?


Als handjes wuiven bladeren

bewogen door de wind.

Verkrampte bomen en afhankelijk.

Neergezet.

Wilden zij daar staan?

Hun wortels in die grond,

meedogenloos geplant, juist daar…


Donkerbruin – haast zwart – geschubd,

krakelig en akelig, afzichtelijk.

Opgegroeid, vergroeid.


Boom, wat is het dat je voelt?

Ik herken en kan hier niet van houden. (I.V.)


O, er zijn in de loop der tijd ook nog vele positieve boomgesprekken opgetekend door mij. Maar het is me te veel om ze allemaal in mijn dagboek neer te schrijven. Ze staan bijna alle te lezen in mijn bundels en boeken, dat is dus goed geregeld. Raar eigenlijk, dat Marijke me uitgerekend vandaag met de bomen confronteerde, terwijl ik de hele dag al een beetje down was van zulke volbloei zomerbomen, overal. Het gaat wel weer over, zoals alles wel weer goed komt op den duur. Ik ga een kopje thee drinken bij O. Wat babbelen erbij of zomaar even stil zijn, ook goed.

23.55 uur. Ik ben hondsmoe, maar slapen, ho maar. Lag om 22.00 uur in bed, maar dan moest de was nog worden opgehangen, dat schoot me te binnen, en hup, weer uit bed, alles centrifugeren en ophangen dus. Klaarwakker, toch nog moe. Een avondgebedje van weinig sacrale woorden, merk ik. Ik denk dat het goed is de dag als gebed op te dragen. Laus Deo! Amen.

Dinsdag 28 juni:

Vanmiddag was de leeskring bijeen in Catharinahof. We lazen het verhaal van Rainer Maria Rilke: De bedelaar en het trotse jonge meisje. Zoals gewoonlijk las ik voor, als de lector, maar af en toe werd gewisseld met p. Frans. Het was warm en mijn keel reageert daarop. Het is een schitteren verhaal, de hoofdpersoon daarin was o.i. Benedictus. Maar dat wordt nog nagezocht. We lazen ook ‘Bagage’ van Frans en enkele gedichten van mijn hand, altijd weer bijzonder dat te mogen doen. De zusters zijn prima mensen. Er was vanmiddag enige meligheid onder ons, het zal eraan liggen dat het de laatste leesbijeenkomst van dit seizoen was. Er was heerlijke taart te snoepen van Miriam en Amelie, en roomboterkoekjes van Augustino. Prachtige vrouwen, deze dominicanessen, allemaal, en vol interesse en wijsheid, maar ook met een reële vrolijkheid. De groep wordt in het najaar uitgebreid met een zuster (60 en nog jong genoemd door de zusters) van Carolus Borromeüs uit Groesbeek. In het najaar beginnen we met Huub Oosterhuis’ boek ‘Een geboren vreemdeling’. Ik kan me er nu al op verheugen. In de eerste bijeenkomst lezen we nog de 2 laatste verhalen van Rilke, dan is ‘hij’ over. Het was een bijzondere zaak, dit lezen uit Rilke’s werken. Hij heeft een schitterende schrijfstijl, gevoelig, diep en wijs, vind ik, en herkenbaar in zijn deftige romantiek. De beelden die hij neerschrijft, zijn beeldhouwsels a.h.w. Een stijlvolle kunstenaar.

De zomer blijft erg warm, tenminste voor mij. Mijn hart klopt weer regelmatiger, af en toe een hapering, maar de angst is overwonnen. Morgenvroeg wordt Gonnie Burgerhof-Dona gecremeerd. Ik zal voor haar en de haren het gedicht De Godsbode voorlezen en misschien leg ik een bloem op de kist, maar daar moet ik nog over nadenken. Zo kunnen we wat voor elkaar betekenen, het leven schreeuwt om aandacht, de mensenziel hunkert naar herkenning en erkenning, dat geldt voor ons allemaal. Ik las in een e-mail van broer Cornelis dat Anneke het niet goed maakt. Dat doet verdriet. Ik hoop dat ze het redt, en Ries en haar kring ook. Het is zo onherroepelijk als iemand gaat sterven. Nu bid ik maar een beetje en hoop dat de hemel me hoort. Kaarsjes branden in de woonkamer, dat is het enige nog dat je kunt doen, verder is het wachten, bidden en je hart af en toe laten huilen. Lachen en huilen, leven en dood. Allemaal levensecht en doodnormaal. Het is alleen de zware taak je ermee te kunnen verenigen, vooral als het jouw confrontatie is geworden. Alles wordt op den duur tot afscheid. Geen mens ontkomt eraan.

Ik kijk naar buiten, naar de blakende zonneschijn over bomen en huizen. Die zon weet van de prins geen kwaad. Ik ook niet, trouwens. Nou ja, een beetje weet ik wel van wijlen Bernhard von Lippe Biesterfeld, maar ik kan over hem niet daadwerkelijk oordelen, hoor. Moge de avond gezegend worden. Ik krijg goed bezoek. Laat dit vandaag maar mijn vesper zijn. Laus Deo!

Woensdag 29 juni:

Vandaag staat in het katholieke nieuws op de website te lezen dat een kwart van de Nederlanders in het scheppingsverhaal gelooft, letterlijk dus. Dan ben je toch een halsstarrig wezen, dunkt me. Het scheppingsverhaal letterlijk nemen, betekent dat je niet nadenkt, of klakkeloos aanneemt wat anderen je wijsmaken. Enfin. Het is m.i. helemaal niet relevant of het scheppingsverhaal wel of niet echt is. Het gaat om de structuur, de evenwichtige lijn in de opbouw van de aarde, de respectvolle omgang met de wereld, alles op zijn tijd. Je gaat toch niet met elkaar in dispuut over welles nietes echt gebeurd. Hemeltje. Wat heeft geloven in God nou te maken met het ontstaan van de aarde, van mens en dier? De evolutieleer is geen bewijs tégen God. Zou dat kwart van de lichtgelovige Nederlanders daar misschien bang voor zijn? Angstige gelovigen, derhalve.

De crematie van Gonnie B. is gedaan. Het was een profane viering, en ik was er gelukkig mee het gedicht De Godsbode te hebben gekozen om voor te lezen. Gonnie’s familie ook. Dat is het belangrijkste: ze waren ontroerd gelukkig. Het is een rijke morgen geworden, met veel mensen aanwezig en ik ontmoette emeritus Ino Ponsioen uit Uden/Veghel e.o. Hij kende mijn werk van de Roerom. Ik schonk hem mijn bundel, die in mijn handtas zat te springen om weggegeven te worden. Hij was er verrast van en een beetje vereerd, geloof ik. Dit sluitstukje maakt mij nou weer blij. Het is een wisselwerking. De hernieuwde ontmoeting met Tini en Annelies was allerhartelijkst, zo ook de kennismaking met een van hun 2 dochters. Het is goed geweest. Phily kan terugzien op een hartverwarmende dag, denk ik. Die dag loopt inmiddels alweer gestaag ten einde. Het is warm, een beetje benauwd, want het is kwakkelend regenachtig zomers.

Ik dacht, onderweg naar huis, nog na over de FLO, wat ik er aan onheil heb meegemaakt. Het blijft allemaal verbijsterend onwaarachtig, maar helaas is het ware werkelijkheid. Ik zal met aandachtige belangstelling deze club blijven volgen, maar ik neem nergens deel aan, no way. Wat heeft die kring nog te groeien en te gaan, wil hij een volwassen orde worden! Maar misschien gebeurt het nog eens, al zie ik dat niet zitten. Het geeft me wel opvallend veel rust nu Sybil landelijk minister af is. ’n Verademing. Mijn terugblik op de FLO was associatief i.v.m. de crematie en de hartelijke respons van Phily’s familie e.a. op mijn dichtwerk. Ach. Mensen zijn en blijven mensen, zelfs die paar jaloerse hoogmoedigen in de FLO. Maar toch, wat kan iemand toch veel moeite hebben met het verwerken van onrechtvaardigheid hem/haar aangedaan! Waarom schrijf ik dit op? Een beetje zonde van tijd en energie! Laat het dan mijn avondgebed maar zijn, en ik vraag er vandaag iets bij: Laat mij, God, steeds medemenselijk blijven als ik de ander, die mij niet mag, onder de loep wil nemen. Laat mij onthecht geraken aan de banale herinnering die onmin en onvrede in zich meedraagt. Leid mijn gedachten naar al het goddelijk schoon dat van uw liefde is. Amen. Laus Deo!

Donderdag 30 juni:

Hoewel ik me had voorgenomen nimmer in mijn dagboek expliciet over mijn kinderen te schrijven, kom ik er vandaag voor een moment op terug. Ik mis ze, allemaal. Ik heb het akelige gevoel dat ik een weesmoeder ben. Een moeder zonder kinderen, nog. De tijd is, in familieverband, juist zo kostbaar om elkaar te kunnen zien ontplooien, hoe maken zij het? Als moeder zit ik vol zorgen, nog altijd, dat is een natuurlijk gegeven. Maar de herinnering vervaagt, de spontane herkenning in je kinderen kan maar nauwelijks bestaan, want: waar zijn ze? Wie zijn ze? Wat doen ze? De gapende tijdspanne in de ontmoeting is al niet meer te overbruggen, zo voelt het soms. Zweden bijvoorbeeld is ver weg en mijn lieflijke, mooie dochter bezoek ik niet zomaar, ze heeft een artistiek druk leven, en ze is gewend alleen te zijn, zich te roeren in haar eigen leefpatroon. In haar vriendin herken ik eveneens een prachtige vrouw, ook artistiek, zangeres en wat nog meer, maar we zijn niet close genoeg om ellenlange gesprekken met elkaar te zullen voeren. Er is ook geen kans voor, trouwens, want er wordt amper of helemaal niet met elkaar gebeld. Waar ligt het allemaal aan? In Nederland gebleven nu, mis ik de kleinkinderen. Ze zijn juist beland in een boeiende fase. C. gaat naar de middelbare school, na de vakantie, en de jongste, F., zit in de levensfase van 9 naar 10 jaar. Soms ben ik bang dat ik geen band meer met hen kan smeden, of niet zal kunnen vasthouden wat bestaat, zo een kleinkind-omaband en andersom. Ik schrijf gedichten over mijn lievelingen, maar er is de terughoudendheid doordat opa mij niet toelaat vanwege de scheiding, begin 1993. Hij laat de consequenties niet doorgaan, verzet zich emotioneel tegen de rechtspraak, hij is boos en hij blijft boos. Merkwaardig dat mensen zoals hij zo intensief kunnen kiezen voor strijd, terwijl in vredestijd zoveel meer kan worden opgelost. Samen beraadslagen over vraagstukken e.d. zou toch veel beter zijn, ja zelfs goed? Het leven mag gepaard gaan met ups en downs, maar daarin hoef je elkaar niet te vermorzelen. Een scheiding is geen misdaad, het overkomt je, het overkomt elkaar. Er is geen schuldenaar, er is de gebeurtenis die je tevoren niet hebt voorzien, niet echt wilde, maar er wel gekomen is; en later zie je, merkwaardig genoeg, dat het allemaal zo heeft moeten zijn. Dat is verwonderlijk genoeg. Maar terug naar de kinderen. Ik aanvaard de situatie zoals die is, verzet mij nergens tegen. Maar soms, zoals nu, speelt het me parten dat ik niet natuurlijk en spontaan bij hen terecht kan. Dat mag een moeder/grootmoeder toch zo voelen, denk ik?

Het is intussen avond geworden, 21.13 uur op dit moment. De zon ligt laag aan de hemel en haar glans is van zilver, zo over de natte wereld neergelegd. De atmosfeer is heerlijk fris en licht en dus niet langer beladen met zwoelte. Het is de laatste avond van juni 2005. Het leven is een en al afscheid nemen, een en al voorbijgaan. Het leven is ook vooruitzien, maar dat heb ik me nooit zo eigen gemaakt, vooruitzien. Omdat er altijd andere dingen gebeurden, niet geplande en onverwacht gekleurde dingen, waarop je geen greep had. Dat maakt een mens voorzichtig, maakt minder blij op voorhand, je bent steeds met het oog gericht op de ongewisse realiteit. Sybil, bijvoorbeeld, kan voorafgaand aan een situatie of verrassing zo onbesuisd blij zijn, en o, wat heb ik haar vaak onderuit zien gaan in teleurstellingen, omdat het verwachte resultaat niet haalbaar bleek, of gewoon anders uitpakte of helemaal niet bestond. Enfin. Het leven biedt de mens vele lessen alvorens hij tot inzicht komt. Deze dag is weer goed geweest. Ik ben dankbaar genoeg en zeg van harte Laus Deo, amen!

Ine Verhoeven Nijmegen





Geplaatst op 23 juni 2015 21:53 en 1419 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Moontje  
23 jun 2015 22:09
voila si ik zie alles

IneMaartje  
23 jun 2015 22:39
Ik ook, ma chère enfant, gelukkig maar, het lijkt nu in orde te zijn.
_





_
Moontje  
23 jun 2015 22:42
maar ja het is ok men lief moederke veur a keindeke toch

IneMaartje  
23 jun 2015 23:04

_





_
Moontje  
23 jun 2015 23:08


Sibilla68  
24 jun 2015 19:55
Het ontroert me deze dagboekgedachten van je weer te lezen. Respect en dank dat je ons laat delen.
_