Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
In het land waar mensen wonen
Memorabilia & Feitelijkheden in Proza
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


'n Klokske tikt zijn tikken luid zolang 'n klokske tikken kan. 'n Schrijverke schrijft zijn woorden op zolang 'n schrijverke schrijven kan.



Mijn Profiel

IneMaartje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Koffiedrinken uit een glas
13 maart 2018 17:45

Paradiso
17 november 2016 07:12

Toen was ik nog een kind
15 november 2016 15:31

Het is maar wat je bezighoudt
25 oktober 2016 16:47

Waarom ik zo mopper?
26 september 2016 10:39




Fotoboeken


Zomeravondvreugde (11)
_
Een avondje in Niftrik (11)
_

Zaterdagse koffie in Cuijk (14)
_
Ik ben Kruimeltje holadiee (41)
_

Via Grave naar Velp... Deeltje 2 (38)
_
Avondwandeling in december 2013 (27)
_






Weblog Vrienden


Boddeke
Van: boddevin

Mijmeringen
Van: Ofsen

Natuur
Van: jeanneke1

Sibilla atalanta
Van: sibilla68

Zoek de zon op
Van: mariekevannimwegen

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Websitestory
Van: Koffiekaatje

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy

Regendruppelzegendruppel
Van: Marinka49

Annemoon anne
Van: moontje




Gastenboek berichten

Jesse come home
09 januari 2016 22:23
_
Hoi lieve Ine, wat schetst mijn verbazing... zag ik net bij Paul de stoute leeuw een talentvolle jongen uit Vught, genaamd Flemming, met een prachtig lied "Digital Age"..erop gegoocheld en de naam: Viguurs deed me eens goed naar hem kijken, hij zou toch niet een zoon van A en A zijn? En jahoor! Wat lijkt hij veel op jou! Sinds kort ben ik "ook digitaal bezig", ik heb mijn geëmailleerd adres bij de video "Digital Age" gezet op dit blog, mocht je het leuk vinden om bij te kletsen, groetjes en veel liefs, Jessica in Utrecht.

Jeanneke 1
27 maart 2015 22:59
_
Ine al vast van harte gefeliciteerd en een mooie dag gewenst, lieve groet Jeanne

Moni
16 november 2013 14:18
_
Ben ik nu lid ? ik hoop het nou ik hoor het wel van jou kussie liefs




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door annemie61 om 13:47
_
Annemie61 Online

Door Bette om 13:47
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Anna J om 13:47
_
Nieuw Forum onderwerp gestart

Door Karin1963 om 13:46
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Bette om 13:45
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Karin1963 om 13:44
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Bette om 13:42
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Karin1963 om 13:42
_
Nieuwe Reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Hocus pocus en kerstgepreek



Een kerstverhaaltje uit 1999 met als subtitel 'Het kerstkind en de opmerkelijke vredezoekers'


Het was kerstavond. De straten van het dorp lagen er verlaten bij. Bijna niemand ging nog over straat. De wekenlange, rumoe­rige drukte van de tijd vóór Kerstmis bestond niet meer. Rust lag als een onzichtbaar vriendelijk deken over de huizen uitge­spreid. De hemel was helder en de sterren fonkel­den. Terwijl de winter het land en de huizen omarmde, keek de maan vredig op de aarde neer. En één dorpje werd extra besche­nen.

In de pastorie van het dorpskerkje zat de oude pastoor gebogen over zijn bureau. Zijn wenkbrauwen stonden gefronst en zijn ogen hield hij half dicht­geknepen. Dat deed hij alleen als hij ernstig bezorgd was. En de herder wás nu ern­stig bezorgd. Hij had zijn kerstpreek voorbereid voor deze kerstnacht. Hij zou de mensen vertellen over de vrede. Iedereen wilde toch vrede? En hij zou de mensen aanmoedigen om goed te zijn voor elkaar. Iedereen wilde toch goed behandeld worden? Hij zou vooropstel­len dat de ware vrede begon bij de mensen zelf. Zolang er nog ergens ruzie was of ergernis kon het kerstfeest niet écht worden gevierd! Hij schudde zijn hoofd en zuchtte diep. De mensen hadden de bedoe­ling van Jezus' komst blijkbaar nog altijd niet begrepen. Ruzie en verdeeldheid waren in zijn dorpje schering en inslag. En als vrede niet stand hield in een eenvoudi­g mensenhart, hoe kon er in de grote wereld dan ooit vrede zijn? Daarover had hij willen preken. Hád, ja. Want sinds vanmiddag wist hij het niet meer. Hij was van slag ge­raakt toen Jannes onverwacht was komen binnenvallen om hem -de pastoor- eens even haarfijn het geheim van het re­ncarna­tie­ge­beuren uit te zullen leggen. En Jannes had gebak­ke­leid, zoals alleen Jannes kon bakkelei­en. De pastoor had hem ten­slotte wegge­stuurd. Bij de deur had Jannes geroepen: 'Bekijk het maar, pas­toor. Ik kom niet naar de nachtmis. Ik kom trou­wens hele­maal niet meer in jouw kerk. Ik ga voortaan mediteren in het bos. Want als ik doodga, kom ik terug als een konijn. Ge­groe­t.' De broer van Jannes -wist de pastoor- had ook al van die vreemde ideeën. Dat was Hannes. Die wroette als helder­ziende in andermans leven, deed aan spiritis­me en pen­delde erop los. En niet zomaar! Nee, hij had, zo beweerde hij, met die pendel zijn gestorven vader en moeder opgespoord en samen met een bijgelovi­ge kapelaan had hij met allerlei cij­fertrucs berekend dat zij nu bij­na uit het vagevuur waren. Ze zaten zowat op de stoep voor de hemel. Nog even en ze stapten er binnen. Ach, ach. Hij had de ouders van dat tweetal goed gekend. Dat waren beste, brave mensen geweest. Goed voor hun zoons en goed voor elkaar. Ze lagen begraven op het kerk­hof. Maar hij, de pastoor, had bij hun graf nog nooit een bloemetje gezien, laat staan ooit Jannes of Hannes. Weer zuchtte de pastoor. Er was nóg iets wat hij niet kon looche­nen. Er waren de laatste jaren nogal wat stadse lui in het dorp komen wonen. Dat was goed, had hij gedacht. Maar er zaten van die rare snuiters bij met van die vreemde trouvailles. Spiritu­eel begenadig­d, kwalificeerden ze zichzelf. En behalve Hilde­gard von Bingen vanwege haar geneeskruiden en visioenen, en soms nog Fran­ciscus van Assisi vanwege zijn liefde voor de natuur, hield het katholieke geloof voor die vreemde snoesha­nen verder niks meer in. Onze Lieve Heer kwam niet meer aan bod. H­ocus pocus uit verre landen was de tegenwoordige trend en onbekende afgoden werden geado­reerd. Dat spokerig gedoe maakte iedereen nieuwsgierig. Erger nog: zijn trouwe huishoud­ster Anna was onlangs naar India getogen en toen ze terugge­komen was, bleek ze hoteldebotel te zijn van ene goeroe Sai Baba. Van hem had ze een grote prent tegen de muur van haar zitkamertje geplakt, pal achter haar heilighartbeeld. Nee, het geloof had een vreemde duik genomen in heel ondiep en heel troebel water. Als Anna ooit erg ziek zou worden, zo had ze hem ook nog meege­deeld, dan hoefde hij haar de laatste sacra­menten niet toe te dienen, want Sai Baba zou dan heilig zand bij haar strooien; dat zand zou op Baba's bevel uit de lucht komen vallen, zo­maar! vanuit het verre India. Dát was nog 'ns een wonder! had Anna gezegd. De pastoor zuchtte nog eens héél diep en bedacht hoe treurig het was dat het halve koor intus­sen in de ban was geraakt van Jomanda, die rare toverkol in haar Mariablauw gewaad. Deze Jomanda deed gelovig, maar ze had niets van doen met God de Vader of met God de Zoon, en wel­licht had ze ook niksniet uit te staan met God de heilige Geest. Hij verdacht haar eerder van moderne hekserij, en dat had geheid met de boze te maken. Ach nee, schuddebolde hij, het was duidelijk een rare wereld. De mensen sjokten alleen nog maar achter vreemde godsdien­sten aan, en achter dubieu­ze kwakzalvers en uitgekook­te charlatans. Wie uit het dorp kon hij vannacht nog bereiken met zijn kerst­gepreek over de vrede? En moe van het peinzen sukkel­de de oude pastoor boven zijn bureau in slaap.

EN HIJ DROOMDE:

Buiten was de wereld wit. Het dorpskerkje, het raadhuis en de huizen baadden in zilver en schittering. Zachte sneeuw lag, als een donzen deken, op straat, plein en veld te wachten tot de mensen uit hun huizen kwamen. Plotseling begon­nen de klok­ken te luiden. Helder en vrolijk sloegen de klepels tegen het gietijzer aan en galmden hun tonen over het dorp. Een voor een gingen de deuren van de huizen open. En een voor een kwamen de mensen naar buiten. De pastoor haastte zich de kerk in, snelde langs het stalleke en ging bovenop de hoge preekstoel staan om vandaar zijn schapen te tellen, want hij wilde precies weten hoe vol zijn kerkje wel zou worden. Hij wachtte ongedul­dig. Hij had immers ieder jaar een volle kerk met de kerst! De kerk­deur stond wagen­wijd open. Waar bleven de men­sen nou? Zijn voeten werden koud. Zijn handen werden koud, zijn gezicht werd koud en zijn mond verstrakte van de kou. En als de mensen nu niet snel binnen­kwamen, kon hij zich niet meer bewegen van de kou. Waar bleef iedereen toch! Zijn ogen speurden door de lege kerk, zijn blik ging langs het lege koor en bleef steken bij de sacristie: die was ook leeg. Er was echt helemaal niemand. De klokken beier­den luider en luider. Maar de kerk was leeg en de kerk bleef leeg. Verward keek de pastoor naar het stalle­tje. Daar stonden de dieren, de herders, de koningen. Een engel hing gloria te hangen aan het staldak. Maar wie hij niet zag was Maria, hij zag Jozef niet en hij zag ook het Jezus­kind­je niet. En de oude pastoor raakte in paniek. Hij sidderde en beefde: 'Jezus, Maria, Jozef! Waar zijn jullie dan toch? Kom in de stal, laat me niet in de steek, het is kerst­nacht! Hóór de klokken!' Hij staarde verschrikt naar de kribbe en wacht­te. 'Heer', prevelde de oude man ten einde raad, 'in uw Va­ders huis zijn vele woningen. Op aarde zijn ook vele wonin­gen. Kom in deze woning vannacht, kom hier in mijn kerkje.' Er gebeurde niets. En de pastoor gaf het op. Net toen hij besloot om de kerk dan maar te sluiten, zag hij in de kerststal een konijn. Het beest knabbelde van het kribbenstro. Links van de krib en het knabbelkonijn zat Jannes neergeknield en rechts stond Hannes met een pendel in zijn hand. Jannes had lange konijne­noren en het hoofd van Hannes was pekzwart geblakerd. De oude pastoor schrok nog heviger, werd heel bang en zette het op een rennen. Hij ijlde door de kerk, botste tegen de kerkdeur op en tolde het voorportaal uit. En toen stond hij stil. Want daar, vóór de kerk op het plein, stond een grote men­senmas­sa rond een kribbe ge­schaard waarin het kindje lag. En Maria bloosde toen ze de oude pastoor aankeek. En Jozef reikte hem zijn staf en ondersteunde hem. De kleine Jezus klapte van vreugde in zijn handjes en tuitte zijn lipjes. 'Suja pastoor', sprak het kindeke, 'laat de mensen God zoeken waar ze maar willen. Heb geen zorg, goede man, want ik ben hier gekomen voor ieder­een. Suja. Ik ben trouwens geboren onder de blote hemel. 'n Stalleke kreeg ik pas van Sint Franciscus van de Vrede, toen was ik al 1200 keer gebo­ren, maar dat doet er nu niet toe. Suja. Als de mensen mijn vrede zoeken en die op een keer ook zullen hebben gevonden, dan hebben ze míj gevonden. Maar elk zoekt op zíjn wijze en elk zoekt op zíjn tijd, omdat elkeen anders is. Suja. Ik troost je, luister maar: iedereen zoekt immers naar de vrede? Net als jij. En jij, brave man, tel jij de mensen maar niet meer. In de kerst­nacht zijn de mensen, die aan mij denken, niet te tellen. Suja. Houd jij je preek nu maar!'

DE PREEK?

Met een schok werd de oude pastoor wakker. De kerkklokken beierden boven zijn hoofd en galmden hun klanken uitnodigend over de huizen van het dorp met de bijzondere mensen. Hij keek door het raam. De heldere maan bescheen de straten en daar zag hij over het plein de nachtelijke kerkbezoekers komen. De pastoor repte zich ter kerke. Door de wijdopen deur schuifel­den zijn mensen eerbiedig naar binnen. Ze schoven bij elkaar aan in de kerk­ban­ken en er werden extra stoelen neergezet. Zijn kerkje was bijna te klein. De pastoor pinkte een traan weg, vermande zich en keek fier en gelukkig rond: hij wist de vrede van Kerstmis aanwezig in zijn Godshuis. Onder de preek kraakte de kerkdeur, omdat Jannes binnen­kwam. In de kribbe glimlachte het kindje. De gloria-engel aan het staldak ook.

Die nacht at de pastoor zich ongans aan worsten­brood en kerst­stol-met-spijs. Hij vierde de kerst van z'n leven. Want hij ge­loofde opnieuw. Hij geloofde dat mensen waarachtig zoeken naar vrede.





Geplaatst op 29 december 2014 13:30 en 1636 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Ofsen  
31 dec 2014 12:48
Heel mooi verhaal. Laten we hopen dat mensen naar Vrede zoeken en dat ook willen. Helaas zijn er altijd machthebbers die rijkdom en macht verkiezen boven het geluk van mensen. geluk heeft een mens nodig, vrede en geloof ook. helaas denk ik zal het nog wat eeuwen duren voordat de mens zo ver is dat het echt kan delen zonder Ikke voorrang te geven.

IneMaartje  
09 feb 2015 07:32
Dank, Ofsen, voor je mooie reactie. Wat de samenleving betreft: dat denk ik ook.
_