Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
In het land waar mensen wonen
Memorabilia & Feitelijkheden in Proza
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


'n Klokske tikt zijn tikken luid zolang 'n klokske tikken kan. 'n Schrijverke schrijft zijn woorden op zolang 'n schrijverke schrijven kan.



Mijn Profiel

IneMaartje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Koffiedrinken uit een glas
13 maart 2018 17:45

Paradiso
17 november 2016 07:12

Toen was ik nog een kind
15 november 2016 15:31

Het is maar wat je bezighoudt
25 oktober 2016 16:47

Waarom ik zo mopper?
26 september 2016 10:39




Fotoboeken


Materie van na de oorlog (12)
_
Attributen van kunst en kitsch (25)
_

Hernen, Bergharen, Appeltern 6 juni 2013 (75)
_
Op een zekere afstand bezien (89)
_

Voeten en waar ze vooral toe dienen (24)
_
Handvatten, klein en groter (24)
_






Weblog Vrienden


Boddeke
Van: boddevin

Mijmeringen
Van: Ofsen

Natuur
Van: jeanneke1

Sibilla atalanta
Van: sibilla68

Zoek de zon op
Van: mariekevannimwegen

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Websitestory
Van: Koffiekaatje

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy

Regendruppelzegendruppel
Van: Marinka49

Annemoon anne
Van: moontje




Gastenboek berichten

Jesse come home
09 januari 2016 22:23
_
Hoi lieve Ine, wat schetst mijn verbazing... zag ik net bij Paul de stoute leeuw een talentvolle jongen uit Vught, genaamd Flemming, met een prachtig lied "Digital Age"..erop gegoocheld en de naam: Viguurs deed me eens goed naar hem kijken, hij zou toch niet een zoon van A en A zijn? En jahoor! Wat lijkt hij veel op jou! Sinds kort ben ik "ook digitaal bezig", ik heb mijn geëmailleerd adres bij de video "Digital Age" gezet op dit blog, mocht je het leuk vinden om bij te kletsen, groetjes en veel liefs, Jessica in Utrecht.

Jeanneke 1
27 maart 2015 22:59
_
Ine al vast van harte gefeliciteerd en een mooie dag gewenst, lieve groet Jeanne

Moni
16 november 2013 14:18
_
Ben ik nu lid ? ik hoop het nou ik hoor het wel van jou kussie liefs




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Karin1963 om 13:46
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Bette om 13:45
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Karin1963 om 13:44
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Bette om 13:42
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Karin1963 om 13:42
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Karin1963 om 13:39
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Anna J om 13:37
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Karin1963 om 13:36
_
Nieuwe Reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Het wordt kerst, dacht ik



DE KERSTVROUW

Van een vrouw en een kind, van God en zomaar iemand op bezoek.


Het was zo'n dag waarop je van geen mensen meer wilt weten, met van die uren waarin de wereld ophoudt te bestaan, zoals 'n zomerdag met volop winter, zo'n allerzielendag in mei. Maar het was december, het kon.

Ik ging door het huis met zijn innerlijk van nergens warmte, ik liep door de tuin met zijn diepgebogen laatste asterkop­jes langs het gazon en de troos­teloze lege takken van de sering voor het raam; ook de magnolia, daar zo middenin ge­plant, deed aan blij niet meer mee; alles wat eens groeien en bloeien zou in het hart van een seizoen, paste zich aan aan mijn gemoed; alles rondom huilde, alleen, met elkaar en mij. En ik ging.

Op straat was het al niet veel beter, en langs de waterkant dribbelden de waterhoentjes als kleine zwarte winteruivers zonder nieuw leven snel wegwaarts, het water in, en vluchtten.

Witte meeuwen krijsten hun schreeuwen naar hemel en aarde, pikten naarstig brood en resten afval op en bevochten meedo­gen­loos door de lucht hun eigen ik, vlogen op en vielen neer, de rovers. Zes kauwen keken vanuit een blote boom schu­welijk rond, schichtig als ik, dacht ik. Ik haastte mij naar de bus, die aan kwam denderen en was mijn strippenkaart verge­ten. Dubbeltarief. Ik zeulde mee, schokte en bonkte met mijn hoofd tegen het glas, dat zo vuil niet naar buiten liet kijken, dof.

De wereld was weg in die bus en ik wilde gaan naar het leven, dat wel bruisen moest in de stad; pep je op, mens, straks zul je weer lachen, zoek mensen op, ga eruit en voel dat je leeft.

En voel dat je leeft. In de stad liep ik rond en verloren, geen kende er mij, ik kende er geen, ik was pas verhuisd om weer opnieuw begin­nen te leven, weg had ik gewild van al wat me bond aan de tijd dat ik nog gelukkig zou zijn geweest, weg.

De gebouwen nog nieuw voor mijn weten stonden oud te gapen, vermoeid als ikzelf; en ik haalde bij een apotheker fitpillen, want ik was zo moe. In de kinderboekenwinkel lag mijn sprookje niet verkocht, arm kind. Een hond stond vastgebonden aan een fietsenrek, ik streelde hem, of haar, en zei iets van ha jochie toch; het beestje praatte even terug in bijna mensen­taal, was wit en wachtte voort. Waar was zijn baas? Ogen en melan­cholie gaan vaak samen en scheppen een brok in mijn keel, dat hondje hielp niet erg mee, kon mijn weeën niet wegnemen, ik hoopte op nieuw geluk. Een hoogzwangere vrouw liep voor mij uit, een kind hing aan haar linkerarm wat bungelend te zijn, en het was december geworden, pas. Zij gingen een kerk binnen op donderdag­middag. Er kwamen er nog drie me tege­moet, man­nen, maar ze bogen af naar de kerkdeur, die open was blijven staan. Ik wilde zien en kwam over de treden aan bij God, die in een gouden muurkast woont met een lamp voor de deur, dat wist ik van ooit geleerd. De moeder van God was beeldig en geplaatst in een gebedsalkoof, het was er dus enkel stil. Het jodenjon­getje op haar rechterarm glimlachte en droeg een wereldbol. De moeder van God keek met serene blik en waste daarmee mijn ziel. Hier heersten ernst en gebed. Hier mocht ik tranen hebben, van berouw, ik zag drie biechtstoelen met drukbellen en naambordjes ernaast; verderop blonken lichtvallen vanuit de hemel door veel glas-in-lood, ik zag stralende kleuren en een pasgebo­ren kind met grijpgrage handjes naar drie koningen toe, die kniel­den en bogen met mirre en goud; daar keek ik naar, lang. Een raamtafereel met eeuwigheidswaarde, bedacht ik. Een kind wordt geboren, geëerd als een god, bedacht ik, door vreemde konin­gen, oosterse wijzen, sterrenkijkers. Wel erg vredig, bedacht ik. Een vreemde geboorte van een vrijheids­strijder, van een vreemde vredestichter, die vrede bracht én strijd. Onduidelijke man, bedacht ik. Er is geen vrede, ner­gens niet, in de wereld niet, in gezinnen niet, in mijn hart niet, be­dacht ik. Daar zag ik de hoogzwangere vrouw roerloos bij de heilige maagd in gebed, haar kind bungelde niet meer maar was, het zat met ogen dicht­geknepen, als zij. Ik keek naar Gods muurkast en die flakker­vlam en dacht: gaat die lamp dan nooit 'ns uit? De vrouw stond op, nam het kind bij de hand en schreed weg, alsof er iets konink­lijks was gebeurd, alsof zij een koninginne was, die spoedig een koningszoon zou gaan baren. In het voor­bijgaan zag ik een serene oogopslag, de vredige ziels­ui­ting van een vrouw vol van haar verwach­ting, en vol van haar komende kind. Hoog verheft mijn ziel de Heer en alle geslach­ten prijzen mij, dacht ik, hij heeft de geringen opge­richt en de machtigen slaat hij terneer. Mijn hart jubelt het uit om God, mijn redder, dacht ik. Drie mannen wasten de ramen van glas-in-lood, de kerk geurde fris en alles stond er helderder dan ooit; de lichtvallen verbleekten enkel als het donker zou wor­den. In de kerkramen bleef het kind van God pas geboren zijn en het strekte nog altijd zijn armpjes uit naar de ouder­dom in de koningen. Ik zag daarin de verbondenheid van de dag met de nacht, het licht met het don­ker, het leven met de dood; ik zag daarin de vreug­de samengaan met het verdriet, het leven compleet zijn in dat kind met die wijzen.

En de dag ging door, en ik ging door, liep door de regen van december, geen sneeuw nog niet, blade­ren lagen klef over straat en mensen snelden voort, huiswaarts, naar huis. Een zwerver borg zijn straa­tkranten op en schuifelde glibberig, gleed half uit, viel niet en de wind joeg door de straten van mijn nieuwe stad en brulde op elke hoek, hij gierde het uit; was het God, die daar lachte, misschien? De stad was leeg, bijna. De bus was te laat, en stampvol en dampend; beslagen ruiten waarin geen kon naar buiten zien, maar we zagen de reizigers, elkaar, in die bus onderweg. De busman was goed­lachs en een fluiter, zou hij een gele kanarie hebben, of een van groen met rood of blauw? Het wordt kerst, dacht ik, ik zal mijn hart gaan wassen, mijn ogen zijn schoon, ik zag wat ik heb gezien, die moeder had een bevallige schoonheid, zou dat kindje van haar voor Kerstmis zijn? Ik veegde met mijn mouw langs het busraam, dacht aan God in zijn muurkast met het altijdbrandend licht - wat zou hij zien? en zag door de kleine opening de moeder gaan met het kind, zij schreed nog immer; een kleine witte hond blafte hen na alsof hij zijn lied wilde zingen en dolde door de wind en langs de lange straat, en was weg; een hardnekkige fietser trapte door en trot­seer­de de storm; en de bus denderde voort als het leven. Ik lachte, net als God? bedacht ik, en mijn hart was gerust in een vrede, bedacht ik, en dagdroomde van een witte kerst met een klein kind, met een groene boom en een zilveren piek en lichtjes overal; en ik dagdroomde van zo'n kerst, zo'n kerst met snee­uw dus, en met zomaar iemand op be­zoek.



© Ine Verhoeven 1998 in: Het wordt kerst, dacht ik.





Geplaatst op 21 december 2013 01:58 en 1303 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Hehety  
21 dec 2013 09:58
Beeldend onder woorden gebracht en zeer goed beschreven.
Een zalig kerstmis IneMaartje

Minhamientje.1  
21 dec 2013 10:10
Heel mooi, het licht kun je overal vinden en zien, als je je hart maar opent. Dit is wat in mij opkomt bij het lezen van dit mooi geschreven verhaal...Fijne kerst lief mens!
_





_
Boddevin  
21 dec 2013 11:06
Blijft heel mooi!

Ofsen  
21 dec 2013 14:59
wat een schitterend geschreven artikel. ik was er stil van en heb het nog eens langzaam gelezen.
_





_
Groningsaapje  
21 dec 2013 23:31
Nou Ine dat bezoek komt er begreep ik.fijne dagen gewenst.