Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
In het land waar mensen wonen
Memorabilia & Feitelijkheden in Proza
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


'n Klokske tikt zijn tikken luid zolang 'n klokske tikken kan. 'n Schrijverke schrijft zijn woorden op zolang 'n schrijverke schrijven kan.



Mijn Profiel

IneMaartje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Koffiedrinken uit een glas
13 maart 2018 17:45

Paradiso
17 november 2016 07:12

Toen was ik nog een kind
15 november 2016 15:31

Het is maar wat je bezighoudt
25 oktober 2016 16:47

Waarom ik zo mopper?
26 september 2016 10:39




Fotoboeken


Heerlijk land van Hernen - 3 HONDJE, KOETJES, STIERTJES EN MAN MET MUTS (23)
_
14 februari 2013 tegen 18.00 uur (8)
_

Zomaar een updateje (15)
_
Mijn kamer- en tuinplanten, beetje sneu is het wel (23)
_

Wandelingetje op maandagmorgen (18)
_
Heerlijk land van Hernen - 2 DE OOGST (11)
_






Weblog Vrienden


Boddeke
Van: boddevin

Mijmeringen
Van: Ofsen

Natuur
Van: jeanneke1

Sibilla atalanta
Van: sibilla68

Zoek de zon op
Van: mariekevannimwegen

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Websitestory
Van: Koffiekaatje

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy

Regendruppelzegendruppel
Van: Marinka49

Annemoon anne
Van: moontje




Gastenboek berichten

Jesse come home
09 januari 2016 22:23
_
Hoi lieve Ine, wat schetst mijn verbazing... zag ik net bij Paul de stoute leeuw een talentvolle jongen uit Vught, genaamd Flemming, met een prachtig lied "Digital Age"..erop gegoocheld en de naam: Viguurs deed me eens goed naar hem kijken, hij zou toch niet een zoon van A en A zijn? En jahoor! Wat lijkt hij veel op jou! Sinds kort ben ik "ook digitaal bezig", ik heb mijn geëmailleerd adres bij de video "Digital Age" gezet op dit blog, mocht je het leuk vinden om bij te kletsen, groetjes en veel liefs, Jessica in Utrecht.

Jeanneke 1
27 maart 2015 22:59
_
Ine al vast van harte gefeliciteerd en een mooie dag gewenst, lieve groet Jeanne

Moni
16 november 2013 14:18
_
Ben ik nu lid ? ik hoop het nou ik hoor het wel van jou kussie liefs




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door blueslabel.nl om 02:17
_
Nieuwe Weblog hoofdfoto geplaatst

Door blueslabel.nl om 02:05
_
Nieuwe Weblog hoofdfoto geplaatst

Door blueslabel.nl om 02:04
_
Nieuwe Weblog hoofdfoto geplaatst

Door blueslabel.nl om 02:03
_
Nieuwe Weblog hoofdfoto geplaatst

Door blueslabel.nl om 02:03
_
Nieuwe Weblog hoofdfoto geplaatst

Door blueslabel.nl om 02:02
_
Nieuwe Weblog hoofdfoto geplaatst

Door blueslabel.nl om 02:02
_
Nieuwe Weblog hoofdfoto geplaatst

Door blueslabel.nl om 02:02
_
Nieuwe Weblog hoofdfoto geplaatst





_

Andere artikelen



De appeltaart van tante Sibbelijn


En wie het verhaaltje het laatste verteld, die leeft nog...

Naar aanleiding van de heerlijkheden uit de keuken van Sibilla, dacht ik terug aan een gebeurtenis die te mooi is om ooit te vergeten. Derhalve is dit verhaaltje uit mijn oude dagboek geplukt:


Vrijdag 6 januari.

De appeltaart van tante Sibbelijn

Uit oma’s dagboek: Het is vrijdag 6 januari 2006. Vandaag hebben we gewandeld bij de oude molen van de Wolfskuil, langs het dierenparkje en de kunstenaarsschool. We stonden stil bij het Mariakapelletje en dachten terug aan de gebeurtenissen op het landje van Johannes, waar nu een dubbele garage staat.

Johannes

Het is alweer enkele jaren geleden dat het buurtvarkentje Johannes feest had. Johannes, die in de volksmond Johanna werd genoemd, woonde bij het kapelletje, het kroegje en de molen, niet ver van de Wolverleise appartementen af. Johannes was een hongerig varken, vooral op zondag. Het was alsof zijn private landgoedje op zondag gekuist moest blijven en er uit schone voorzorg niet gegeten werd. Raar natuurlijk, maar niet ondenkbaar, want Johannes had nu eenmaal op zondag grote honger en van eten viel dan niets te bespeuren, de voederbak was leeg. Nu was Johannes een slokkop, een vretertje van jewelste. Hij was de koning te rijk aan modder op zijn landje, en eten had hij doorgaans in overvloed - de buurtjes uit de woonwijk brachten hem dagelijks voldoende afval - maar op zondag knorde hij ontevreden en hongerig, dan was Johannes een chagrijn van een zwijn. ‘Slabberdeslab’, zo slobberde hij genadebrood en appelschillen van zondagse passanten, en zelfs plukken gras naar binnen. Oh honger toch!

Tante Sibbelijn

Maar op een goede zondag had Johannes dus feest. Het gebeurde onverhoeds en de feestpret was niet enkelvoudig. Wat was er aan de hand? Het was begin oktober, en het was bijna de feestdag van Franciscus van Assisi, die als dierenvriend te boek staat én als dierenbeschermheilige. Tante Sibbelijn zou op bezoek komen bij oma Sini. Ze had daarom thuis de dag tevoren een appeltaart gebakken. Tante Sibbelijn woonde ver weg, helemaal in Vinkeveen, maar graag bezocht ze oma Sini daarginds in Nijmegen. En soms, heel soms, als ze toevallig gekregen appeltjes in voorraad had en opgespaarde krentjes én goede gulle zin, dan bakte ze eigenhandig een appeltaart voor haar eigen gezinnetje, voor haar oudste petekind en voor oma Sini.

Ingrediënten

Nu was deze tante geen echte taartbakster, ze kookte niet graag, en ook niet goed, en van bakken had ze eveneens weinig kaas gegeten. Maar ach, misschien had ze gewoon niet genoeg geduld om alles geleidelijk gaar te stoven. Toch stond de appeltaart van tante Sibbelijn wijd en zijd als lekker bekend, dat vertelde ze aan iedereen, dus ís het zo. Maar goed. Tante was met de taart naar Nijmegen gekomen. Dat was gezellig, want tante Sibbelijn op babbelvisite hebben, is altijd entertainment, én voor alle leeftijden. Op haar aanbellen, deed oma Sini de voordeur open en tante duwde haar de grote taart in haar handen. Die zakten onmiddellijk naar beneden, oef! ´Wat zwáár! Bijna gevallen! Heerlijk, een appeltaart! Zelf gebakken? Dank je wel, tante Sibbelijn!´ En oma Sini droeg de dikke taart de kamer in en legde hem op een feestelijke schaal van porselein met gouden bloemen. De taart puilde er overheen, zo groot en gezet was hij. Maar hij zag wel wat witjes. En zijn overgewicht was nogal opvallend. Zou hij te veel roomboter in zijn buikje hebben gekregen? Of had tante er extra pondjes krentjes ingedaan? Of meerdere kilootjes appeltjes? Hij bleef wel alsmaar bleek zien, ook bij daglicht. ´Alsjeblieft.’ Tante kreeg de bakvorm mee terug naar huis. En de appeltaart stond te pronk, want oma Sini had ’s morgens al gebakjes gehaald voor tante’s verheven bezoekje. Er werd gebabbeld en gebabbeld, het kon niet anders, want tante was altijd al een babbelaarster geweest; en oma zweeg, maar ze luisterde wel. De taart was voor een ander moment. Hij kon nog wel even blijven staan, hoor, hij was kersvers, die appeltaart. En tante gaf goede raad, heel wijze raad over hoe je hem het beste kon bewaren, en zelfs de verdeling per persoon werd door tante vakkundig uitgelegd, zelfs aan wíé en wannéér. Je kon wél veel van haar leren. Oma Sini knikte instemmend op wat tante allemaal zei, of schudde van ´nee hoor´, naargelang. En de taart stond daar en bleef daar staan. Tot er enkele dagen later, het was zondag, opnieuw visite kwam. De kleinzoon van oma Sini en zijn lieve mama waren de lieve bezoekers. Oma Sini had een high tea verzorgd, zondagse soep getrokken en allerlei lekkernijen op de theeërieke feesttafel gezet, want als de kleinzoon en zijn moedertje kwamen, dan was het voor haar écht feest.

Het moest ervan komen: ‘Wat een grote appeltaart! Hij ziet wel wat bleekjes.’ ‘Proeven?’ ‘Ja, een klein stukje.’ En er werd van de taart geproefd. Ook oma Sini nam er wat van. ‘Hij is zwaar, zeg! Waar smaakt hij naar? Wel weinig krentjes. Waar zitten de appeltjes?’ Tja. Het bleek bij proeve een calorierijke appeltaart te zijn van weinig suiker, veel meel en heel veel vet. En toen werd de appeltaart van tante Sibbelijn historisch. Hij kreeg een meerwaarde ter navertelling.

Een klein stukje

Na de gezellige high tea in Huize Wolverlei werd de tafel afgeruimd. De appeltaart stond daar nog steeds in zijn wit gebakken glorie, alleen het piepkleine proefstukje ontbrak. ‘Waar moet de taart naartoe?’ Ja, waarheen? ‘Wil jij hem meenemen naar huis?’ ‘Nee, dank u, oma Sini, hij is voor ons te zwaar om op te tillen, laat staan om op te eten.’ Ja, wat nu?

‘Kom! Kleed je aan,’ riep omaatje blij, ‘we zijn van Sint Frans! Het is vandaag Dierendag! We gaan naar het varken Johannes, hij heeft vast honger! Het is hem vast en zeker een eer en een deftigheid als we naar zijn landje toekomen met de appeltaart van tante Sibbelijn.’ En oma Sini, mama Blomme en kleinzoon Vlammetje togen vrolijk in optocht over de galerij. Voorop ging oma Sini met de appeltaart op de porseleinen schaal met de gouden bloemen. Oma Sini had haar hoed opgezet en jonkheer Vlammetje droeg zijn fluwelen dichtershoed met veertjes. Mama Blomme sloot de rij af met een peperkoek en een glimlach. Het was een plezierige optocht.

Oma’s hoed

Ze stapten in oma’s rode koetsje. Er lag wat rommel op de zitbank, maar de butler had vakantie en de chauffeur van oma Sini was pas ontslagen wegens openbare dronkenschap. De kleine man met de dichtershoed zat achter in het rode koetsje en keek het landschap in. Wat zag hij? Wat dacht hij? Hij hield de schaal met de appeltaart voor Johannes op schoot en met zijn ferme handjes vast omklemd. Zo reden ze gedrieën naar het varkentje toe. Het beestje zou een fantastische zondag gaan beleven, want de appeltaart van tante Sibbelijn was helemaal voor hem alleen.

Oma’s rode koetsje

Het drietal arriveerde boven op de heuvel met het kapelletje, het kroegje en de molen. Oma Sini parkeerde het rode koetsje tegenover het landje van het varken Johannes. Ze stapten uit. Oma nam de appeltaart over van Vlammetje. Alledrie wisten ze dat dit een heilig moment was. Tante’s bakijver zou worden beloond met de dankbaarheid van Johannes, die als een vrij varken door het leven ging. ‘Knorknorknor’, placht hij hen te begroeten, hij had grote honger. ‘Proficiat,’ bogen zij hem tegemoet. ‘Leve Franciscus en leve jij, Johannes! Wij hebben een traktatie voor jou, mede namens Franciscus de dierenvriend!’


‘Knorreknorreknor´, deden de maag en de snuit van Johannes. En Vlammetje pakte de taart, en oma Sini pakte de taart en mama Blomme pakte de taart, stukje voor stukje verdween hij onder en in de gretige varkenssnuit van Johannes, en op de duizend kruimels na die van de taart afvielen, slobberde hij de appeltaart van tante Sibbelijn naar binnen. Was hij dankbaar? Dat weet niemand. Maar hij had die hongerloze zondag feest. En hij, Johannes, niet alleen. Toen oma Sini, mama Blomme en kleinzoon Vlammetje vrolijk wuivend van Johannes afscheid namen en zich omkeerden om naar het rode koetsje te gaan, waren de andere, nieuwsgierige dieren van de Wolfskuil, want zo heet het plekje daar in Nijmegen, op de duizend kruimels afgekomen, juist toen het drietal in de rode koets wilde stappen. O, wat zagen zij daar? Terwijl Johannes nog hapte en slokte en ronduit vrat van enkele restjes van de appeltaart, vlogen de duiven, fladderden de eenden, hipten de mussen en stapten overal de drukke haantjes en de haastige kipjes vandaan, en ook nog de eksters, de kraaien en de meesjes. Ze pikten en hapten en kwetterden en kukelden. Wat was het ineens druk op het landje van Johannes! Hoe zalig, die duizend kruimels! Een kleine hond, die struinend losliep zonder baasje, likte met zijn tong door het hek langs de smalle border de daar gevallen kruimels op. Alleen een hooghartige kat keek op afstand toe, het was een witte. Maar hij had al gemuisd, hij had geen honger. Het was warempel een heel echt feest geworden, daar bij het varken Johannes. Ieder beestje deed zijn best een graantje mee te pikken. Was dit geen franciscaans tafereel? Oma glom, mama lachte en kleinzoon keek zijn ogen uit. Dit was bijzonder! Nooit eerder vertoond! Wat een spektakel! En allemaal dankzij de appeltaart van tante Sibbelijn. Niemand had wroeging van de taartdaad, alledrie voelden ze zich zelfs zeer voldaan door deze puike voederdaad, immers naar het voorbeeld van de heilige Franciscus?

Enkele feestbeestjes

Maar niet iedereen denkt franciscaans. Op een donkere herfstdag in november stopte een groene bestelauto met witte mannetjes bij het landje van varken Johannes. Niemand wist toen nog wat ze kwamen doen, noch wat er precies gebeurde. Maar het werd spoedig duidelijk. Johannes werd opgehaald. Zijn gezapige varkenslijf was rijp voor de slacht. En de molenaar keek vanaf de molen toe, en de kastelein van het kroegje kwam naar buiten om te kijken, en ook een vrouwtje dat bij het kapelletje bad, zag het gebeuren: de witte mannetjes namen Johannes mee. Zijn tijd zat erop. Hij was klaar voor de kook en de braad. ‘Dag Johannes’, riepen zij schor. ‘Knorreknorreknor’, sputterde Johannes nog even tegen. De volgende dag zagen de niets vermoedende dagjespassanten, die hun oude broodbrokken en hun dunne aardappelschillen aandroegen voor Johannes, een bordje bij het landje van Johannes staan: Ik ben weg. Bedankt voor het lekkere eten! Uw Johannes. Ach ja, zo gaat het met varkens.

Toen oma Sini hoorde van het verscheiden van Johannes was ze bedroefd. Ze had genoten van dat varkentje op zijn landje. Het beestje was een vrolijkheid geweest, een bijzondere attractie voor de buurt en voor haar. Kleinzoon Vlammetje huilde en mama Blomme bracht bloemetjes naar het landje van Johannes, ter ere ván. Ja, het was een gemis. Maar oma’s droefheid ging uiteindelijk over in lichte blijheid. De herinnering was mooi. En ja, een varken is nu eenmaal geboren voor de maaltijd van de mensen. En o, hoeveel plezier had ze gehad met Johannes! En hoe goed was het geweest toen hij een heuse appeltaart had opgesmuld, het was op zijn laatste dierendag in oktober. En oma dacht aan tante Sibbelijn, die de appeltaart in haar onschuld voor Johannes had gebakken! Het gold voor háár: Bedankt voor het lekkere eten!

© Ine Verhoeven (C.Th.M.) Nijmegen 2006


<




Geplaatst op 09 september 2015 17:16 en 3188 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Gribou---Greet  
15 sep 2013 11:53
Leuk dat je dit verhaal uit je oude dagboek hebt geplukt .

Met heel veel pleier heb ik dit leuke verhaal gelezen :grin:
'k vermoed dat als ik nu ergens appeltaart krijg dat ik terug denken zal aan dit verhaal .

groetjes Greet


Minhamientje.1  
15 sep 2013 14:39
Wat een prachtig geschreven verhaal, ik heb er zo van genoten en om moeten lachen, al hoewel het met Johannes niet goed afliep. Maar de pot was zijn lot vanaf het eerste begin, daar was geen ontkomen aan! Dank voor het delen van zoveel leesplezier, Ine! :grin:
_





_
Ofsen  
15 sep 2013 16:41
wat een grappig verhaal. dat varkentje had de dag van zijn leven. ach ja de wolfskuil. jeugdherinnering.

IneMaartje  
09 sep 2015 17:37
Op de video staat ons wandelingetje van vanochtend door de wolfskuil, in ieder geval door een flink deel ervan. 9 september 2015
_





_
Sibilla68  
09 sep 2015 19:42
Heerlijk om het weer te lezen. Ik kan er hartelijk om lachen, want het was feest voor Johannes.

MarijkeCC  
09 sep 2015 20:27
Een prachtig verhaal! Appeltaart van tante Sibellin! Hahaha
Mooi geschreven Ine. Ik zie het allemaal voor me Johannes had de dag van zijn leven... :grin:
_